บทที่ 41

จวนอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายฉู่จัดงานเลี้ยงวันเกิด เชิญขุนนางในราชสำนัก มิตรสหาย และรวมถึงบุคคลที่ไปมาหาสู่กันบ่อยๆ จะว่าแขกเยอะก็ไม่เยอะ จะว่าน้อยก็ไม่น้อย และนับว่าจัดได้ค่อนข้างมีระดับ

แขกเดินขวักไขว่ บ่าวไพร่งานยุ่ง จับกลุ่มคุยกันจุดละสองสามคน ก็นับว่าคึกคัก

“พระชายาอ๋องเฉินถึงแล้ว…”

ในอากาศ หลังจากเสียงรายงานของเด็กรับใช้ดังขึ้น แทบทุกคนหันไปมองข้างนอกโดยไม่ได้นัดหมาย

ภายใต้การจ้องมองของดวงตาหลายสิบคู่ ตรงประตู รองเท้าปักลายดอกไม้คู่หนึ่งก้าวเข้ามา จากนั้นก็ตามมาด้วยร่างที่เพรียวบางของหญิงสาว สายตามองขึ้นข้างบน ใบหน้าถูกปิดด้วยผ้าคลุมหน้า เผยให้เห็นเพียงดวงตาสีดำที่มีชีวิตชีวาคู่หนึ่ง

ชุดสีขาวหนุนเสริมกลิ่นอายของความสะอาดและบริสุทธิ์ ภายใต้การสะท้อนของแสงเทียน โครงหน้าผอมบางปรากฏให้เห็นอย่างเลือนลาน ปานถูกปกปิดไร้รอยรั่ว เส้นผมสามพันเส้นถูกรวบขึ้นอย่างสบายๆ หญิงสาวก้าวเข้าไปอย่างสุขุมสง่างาม ท่าทางสบายๆ นั้นเหมือนแมวเปอร์เซียที่ผ่อนคลาย ทำให้ตรงหน้าทุกคนเปล่งประกาย

นี่…

ผู้หญิงที่มีราศีเปล่งปลั่งคนนี้เป็นหญิงอัปลักษณ์ของตระกูลฉู่? เป็นพระชายาอ๋องเฉินที่ไม่ได้รับความโปรดปราน?

“น้องสี่มาแล้ว…”

ฉู่เจียวเจียวเห็นนาง ก็พูดด้วยเสียงนุ่มนวล พลางวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาจับมือทั้งคู่ของฉู่เชียนหลีอย่างสนิทสนม พร้อมกับยิ้มอย่างไม่มีพิษภัย

“น้องสี่ ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว เจ้าดู นี่คือขนมสุราดอกหอมหมื่นลี้ที่ห้องครัวทำออกมาใหม่ อร่อยมากเลยนะ! เจ้ารีบลองชิมดูสิ!”

นางยกจานขึ้นมาโดยแทบรอไม่ไหว อย่างแบ่งปันรสเลิศกับฉู่เชียนหลี

แต่หากกินขนม ก็จำเป็นต้องถอดผ้าคลุมหน้า

เมื่อไรที่ถอดผ้าคลุมหน้า ปานที่น่าเกลียดบนใบหน้าก็จะปรากฏ…

ฉู่เจียวเจียวไม่มีพิษมีภัยและแผนเหมือนที่แสดงออกมาจริงหรือ?

เฮอะ!

นางไม่มีทางลืม ฉู่เจียวเจียวนี่แหละที่เป็นคนผลักนางเข้าจวนอ๋องเฉิน บัญชีนี้ แม้เป็น ‘พี่สาวแท้ๆ’ มารดาเดียวกัน ก็จำเป็นต้องคิด!

ฉู่เชียนหลีมองฉู่เจียวเจียวอย่างเฉยเมยแวบหนึ่ง ชักมือของตนเองกลับอย่างเงียบๆ แล้วเดินผ่านแขกทั้งหลายไปยังห้องโถง เดินไปที่ชายวัยกลางคนใบหน้าเหลี่ยมสวมชุดสีน้ำตาล และหวีผมอย่างพิถีพิถัน

“ท่านพ่อ” นางทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ชายวัยกลางคนก็คืออัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายของราชสำนัก——ฉู่ฮั่ว