บทที่ 44

หานมู่ซีจับสองมือของฉู่เชียนหลีไว้ พยายามอธิบายเรื่องนี้อย่างสุดความสามารถ ราวกับกลัวฉู่เชียนหลีเข้าใจผิด

ฉู่เชียนหลีขมวดคิ้ว

นางไม่ให้ค่าผู้ชายเช่นนี้มากที่สุด กินข้าวในชาม มองข้างในหม้อ โลภมากต้องการทุกอย่าง จับปลาสองมือ

นางสะบัดมือของเขาออกอย่างขยะแขยง “คุณชายหาน ข้าเป็นชายาอ๋องเฉินแล้ว ต้องให้ข้าพูดรอบที่สามหรือไม่?”

เสียงที่เฉยเมย ดึงระยะห่างของทั้งสองออกจากกัน

หานมู่ซีมองนางอย่างตะลึงงัน

รู้สึกไม่รู้จักนางกะทันหัน…

“เสียวฉู่ เจ้าลืมสัญญาของเราแล้วหรือ…”

หลายปีมานี้ ระหว่างทั้งสองมีความรักต่อกันจริง

หานมู่ซีในฐานะทายาทสายตรงของตระกูลหาน แต่กลับไปหลงรักฉู่เชียนหลีที่อัปลักษณ์ไร้ความงาม ไม่ว่าผู้อื่นจะพูดหรือดูถูกเขาอย่างไร เขาก็เดินหน้าต่ออย่างไม่ลังเล

ปกป้องนาง ดูแลนาง เข้าข้างนาง…

ฉู่เชียนหลีก็จมอยู่ในความอ่อนโยนของเขาเช่นกัน

แต่พ่ายแพ้ให้กับความเป็นจริง

เขาทอดทิ้งนาง แต่งงานกับฉู่ซวง เขาเป็นคนทำลายสัญญาก่อน

“เรื่องในอดีตผ่านไปแล้ว ไม่ต้องสาวความอีก ข้าไม่อยากพูดถึงอีก ต่อไปต่างคนต่างอยู่ หวังว่าคุณชายหานจะให้เกียรติตัวเองด้วย” ฉู่เชียนหลีพูดจบอย่างเย็นชา ก็หมุนกายเดินจากไป

“เสียวฉู่!”

หานมู่ซีเจ็บแปลบที่หัวใจ จับข้อมือของนางไว้อย่างไม่ยอมแพ้ทั้งเช่นนี้

“ปล่อยมือ!”

“เสียวฉู่ ข้ารักเจ้า ฟ้าดินสามารถเป็นพยานแก่ใจที่ข้ามีต่อเจ้า ข้า…”

“คุณชายหานกำลังทำอะไรพระชายาของข้า?”

ทันใดนั้น ในอากาศ มีเสียงที่เคร่งขรึมและเย็นชาสายหนึ่งแทรกเข้ามา

หานมู่ซีพลันตกใจ ปล่อยมือฉู่เชียนหลีอย่างรวดเร็ว ถอยออกห่างสามก้าว

เมื่อฉู่เชียนหลีเห็น มีรอยยิ้มปรากฏที่มุมปาก

นี่ก็คือรักที่เขาพูดถึง?

เฮอะ!

มองไปด้านข้าง เห็นซุ้มประตูที่อยู่ห่างออกไปห้าเมตร ร่างเงาสีดำที่สูงศักดิ์สายหนึ่งเดินมือไพล่หลังออกมา เฟิงเย่เสวียนหรี่ตาลง มีความเย็นชาที่ไม่สามารถประเมินจมอยู่ในแววตา การก้าวเท้าที่เดินมาทำให้เกิดสายลมโชย กลิ่นอายเย็นยะเยือก ทีละก้าวทีละก้าว ทุกที่ที่เดินไป อากาศถูกแช่แข็ง