บทที่ 50

คดีโศกนาฏกรรมที่เกิดจากการปาหินให้กระดอนบนผิวน้ำ?

ก็แค่การปาหินให้กระดอนบนผิวน้ำ สามารถชกต่อยกันถึงขั้นนี้?

ทันใดนั้นฉู่เชียนหลีเงียบขรึม “...”

ตลอดสิบกว่าปีของนาง นางได้กลายเป็นคุณป้าที่อายุเกือบจะสี่สิบแล้ว นางไม่เข้าใจโลกของคนหนุ่มสาว ก็เหมือนกับที่เด็กแว้นไม่เข้าใจชาวร็อก

“เรียบร้อย”

นางตัดผ้าก๊อซ แล้วเก็บส่วนที่เหลือเข้ากำไลเฉียนคุน ลุกขึ้นตบจีบที่ชายกระโปรงของนาง

“บนตัวพวกเจ้ามีบาดแผลไม่มากก็น้อย ช่วงเวลาต่อจากนี้ห้ามกินของเผ็ด พยายามอย่าโดนน้ำ ห้ามดื่มเหล้า…”

“เหล้า?!”

ดวงตาหลิงเชียนอี้เป็นประกาย พลันลุกพรวดขึ้นมา

“เจ้าช่วยข้าไว้ ข้าเลี้ยงเหล้าเจ้าก็แล้วกัน”

“?”

“เมื่อครู่ข้าเพิ่งบอกว่าห้ามดื่มเหล้าไม่ใช่หรือ…”

“ไป!”

หลิงเชียนอี้จับข้อมือของฉู่เชียนหลี สับขาก็ไปทันที อายุแค่นี้ ตัวผอมเช่นนี้ กลับลากฉู่เชียนหลีตัวปลิว และวิ่งเร็วมาก

“?”

เมื่อภาพเปลี่ยนไป ก็มาถึงโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งที่มีการบริการกินดื่มเที่ยวครบครัน

ที่นี่มีหญิงงามนับไม่ถ้วน เต้นระบำบรรเลงเพลง เอวเพรียวไหว และมีสุราชั้นยอดกับอาหารรสเลิศเช่น กระตุ้นความอยากของผู้คน ยิ่งกว่านั้นมีการแบ่งพื้นที่อย่างชัดเจน สามารถเล่นสนุก และสามารถพูดคุยเรื่องงาน ถือเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของคนชนชั้นสูง

ความพิเศษของมันคือเหมือนหอนางโลม แต่เปิดให้บริการทั้งวันทั้งคืน ครอบคลุมและมีระดับกว่าโครงสร้างของหอนางโลม บอกว่ามันไม่เหมือนหอนางโลม ผู้หญิงของที่นี่ก็สามารถให้บริการแขก ภายใต้การยินยอมของทั้งสองฝ่าย ก็สามารถมีความสัมพันธ์กันได้

ชั้นสอง ภายในห้องส่วนตัวอันหรูหรา

หญิงงามเต้นระบำ บรรยากาศรื่นรมย์งามสง่า เด็กหนุ่มหลายคนนั่งรอบโต๊ ดื่มสุราอึกใหญ่

“ชน!”

คุยกันแล้วว่าห้ามดื่มเหล้า วินาทีต่อมา แก้วเหล้าชนกัน ดื่มสามแก้วในรวดเดียว