บทที่ 55

เสียงของฉู่เชียนหลีเปี่ยมไปด้วยร้อยอารมณ์พันความรู้สึก แววตาเต็มไปด้วยความจริงใจที่ไม่อนุญาตให้สงสัย ความรู้สึกจากใจจริงนั้นยิ่งทำให้ผู้ฟังซาบซึ้งน้ำตาไหล

เฟิงเย่เสวียนฟังจนเกือบเชื่อแล้ว

เหลือบมองใบหน้าที่ถูกปกคลุมด้วยปานของนาง ไม่รู้เพราะเหตุใด เรื่องของเมื่อคืนปรากฏขึ้นในศีรษะ…

เมื่อคืน…

สายตาของเขาเคร่งขรึม เอ่ยปากอย่างเฉยเมย

“ปากเก่งดีนัก”

“ในเมื่อเจ้าซื่อสัตย์ต่อข้าถึงเพียงนี้ ข้าย่อมไม่สามารถทำผิดต่อพระชายา ที่นี่มีภารกิจหนึ่งอย่าง มอบให้พระชายาไปทำ”

ฉู่เชียนหลี “?”

เห็นนางเป็นแรงงานฟรี?

ไม่มีทาง

ในโลกปัจจุบัน มีคนมากน้อยเพียงใดเข้าแถวขอให้นางรักษา ขอให้นางจ่ายยา ขอให้นางทำงาน ของขวัญที่ส่งมากองเป็นภูเขา นางไม่เคยแม้แต่จะยกเปลือกตามอง

นางเป็นคนมีอีโก้

——นายคิดว่านายเป็นใคร นายคิดว่าทุกคนบนโลกต้องเดินหมุนรอบตัวนายเหรอ? นายบอกให้ทำงานก็ทำงาน?

เฟิงเย่เสวียนพูดเสริมอีกประโยคด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หลังทำงานเสร็จ ข้าตอบรับคำขอของพระชายาหนึ่งข้อโดยไม่มีเงื่อนไข”

“ข้ายินดีทำงานเพื่อท่านอ๋องอย่างยิ่ง!”

บนใบหน้ามีรอยยิ้มปรากฏกะทันหัน ยิ้มหวานยิ่งกว่าดอกไม้ สดใสยิ่งกว่าแสงแดด ขยันยิ่งกว่าสุนัข

เฉพาะคำขอนี้ ต่อให้ตายก็จะทำงานเขาให้สำเร็จ!

——คำขอของฉันก็คือเลิกรา!

เฟิงเย่เสวียนเม้มริมฝีปากบางแน่น ตั้งแต่เล็กจนโต นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสงสัยเสน่ห์ของตนเอง

มีขุนนางมากน้อยเท่าไรที่ตีสนิทและประจบสอพลอเขา มีผู้หญิงมากน้อยเท่าไรแทบอยากเหลาศีรษะให้แหลม แล้วแทงเข้ามาในจวนอ๋อง นางกลับดี เห็นเขาก็ทำเหมือนเห็นเทพโรคระบาด

มีปัญหาตรงไหนกันแน่?

ในสายตาของนาง เขาน่ารังเกียจและเหลืออดถึงเพียงนั้นเลยหรือ?

เขาไม่มีทางสงเคราะห์นาง!

เฟิงเย่เสวียนเอ่ยปาก “ภารกิจนี้ง่ายมาก…”

ฉู่เชียนหลีหูผึ่งตั้งใจฟังอย่างละเอียด

พลางฟัง พลางพยักหน้า หลังจากเข้าใจคร่าวๆ กลัวว่างานจะล่าช้า รีบไปทำงานทันที แม้แต่ข้าวเช้าก็ไม่มีเวลากิน