บทที่ 81

นางบิดร่างกาย พยายามถีบขาบิดตัว พยายามดิ้นรนอย่างเต็มที่ ขัดขืนการเข้าใกล้ของชายหนุ่มเป็นอย่างหนัก

ชายหนุ่มใช้กำลังกดนางเอาไว้ น้ำหนักของร่างกายราวกับภูเขาลูกใหญ่ ลมหายใจที่รุนแรง พันธนาการอย่างเผด็จการ ยิ่งไม่ให้ขัดขืน

นางจำต้องยอมรับ สิ่งที่เขาพยายามยัดเยียดให้!

“ข้าไม่ต้องการ!”

“ปล่อยข้า!”

“อ๊า!”

ฉู่เชียนหลีกรีดร้อง จ้องเขม็งอย่างโกรธแค้น พยายามดิ้นรน มีชีวิตมาสองชาติยังไม่เคยเจอกับเรื่องประเภทนี้ ชายหนุ่มใช้ความได้เปรียบทางพละกำลังที่มีมาแต่กำเนิดกดนางเอาไว้อย่างแน่นหนาด้วย

มือเท้าทั้งสองข้างขยับเขยื้อนไม่ได้ นางก็เหมือนกับปลาที่ถูกตรึงอยู่บนเขียง ได้เพียงยอมให้ฆ่าแกง

เสื้อผ้าไหลลงจากหัวไหล่มาที่แขน

หัวไหล่และหน้าอกรู้สึกหนาว...

ไม่ว่าจะพยายามดิ้นรนอย่างไรก็ไม่ขยับ ภายใต้ความตื่นตระหนก เงยหน้ากระแทกเข้ากับบ่าของชายหนุ่ม อ้าปากแล้วออกแรงกัดทีหนึ่ง

“อือ!”

ชายหนุ่มเจ็บปวด การกระทำชะงักไปเล็กน้อย

การกัดครั้งนี้ ไม่ออมแรงแม้แต่น้อย ได้ลิ้มรสกลิ่นคาวเลือดโดยตรง

ชายหนุ่มกวาดสายตาที่เย็นยะเยือกไปยังศีรษะเล็กที่อยู่บริเวณหัวไหล่ ปลายนิ้วที่เย็นเยือกบีบคางของหญิงสาวเอาไว้ ออกแรงบิด แล้วผลักนางลงไปที่ตั่งอย่างรุนแรง

มุมปากของนางเปื้อนไปด้วยเลือด ผสมกับน้ำลายใสแวว เผยอริมฝีปากออกเล็กน้อย หอบหายใจเข้าอย่างหนัก

ฉากนี้สะท้อนอยู่ในดวงตาของชายหนุ่ม กระตุ้นความหุนหันพลันแล่นมากกว่าเดิม

“กลัวอะไร?” เขาจ้องนาง น้ำเสียงเคร่งขรึมเป็นอย่างยิ่ง “พระชายาบอกว่ารักข้า รักจนจะเป็นจะตายไม่ใช่หรือ? ทำไม? แม้แต่เรื่องประเภทนี้ก็ไม่ยอมทำกับข้าอย่างนั้นหรือ?”

“ตอนนั้น ใครกันที่เป็นคนวางยาข้า?”

ร่างกายของฉู่เชียนหลีเกร็ง จ้องเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ปล่อยข้า!”

“ปล่อยเจ้า เจ้าจะไปไหน จะไปหาใครลับหลังข้าอีกหรือ?”

“ท่าน!”

คำพูดนี้ของเขา...

หรือว่าเขารู้เรื่องที่นางกับหานมู่ซีเจอกัน?

เป็นไปได้อย่างยิ่ง!

ทันใดนั้นฉู่เชียนหลีก็เข้าใจสาเหตุที่เขาโมโห แต่นางขีดเส้นแบ่งกับหานมู่ซีอย่างชัดเจนแล้ว ไม่ได้ทำเรื่องละอายใจต่อเขา นางไม่ได้รู้สึกผิด

แหงนหน้า เอ่ยอย่างโมโห