บทที่ 83

เซียว เป็นแซ่ของเซียวกุ้ยเฟยมารดาของอ๋องเฉิน

นางเป็นหลานสาวของเซียวกุ้ยเฟย!

ฉู่เชียนหลีถูกเซียวจือฮว่าผลักอย่างรุนแรง ถอยหลังไปสามสี่ก้าว ความโกรธครอบงำจิตใจ จึงเข้าไปชนผลักนางคืน

“อ๊า!”

เซียวจือฮว่าถอยหลังไปเจ็ดแปดก้าวอย่างไม่ทันตั้งตัว กระแทกเข้ากับมุมโต๊ะ ศีรษะกระแทกลงบนพื้น หน้าผากแตกเลือดไหลอาบ

“นายหญิง!”

เป่าอวี้ตกใจจนส่งเสียงกรีดร้องออกมา “เลือด...อ๊า! เลือดไหล...!”

ฉู่เชียนหลีแสยะมุมปากอย่างเย็นชา เหลือบตามองลงไปยังคนที่อยู่แทบเท้า เอ่ยเยาะหยัน

“กล้าผลักข้า? เจ้าคิดว่าข้ารังแกได้ง่าย ๆ สินะ! ข้าจัดการเฟิงเย่เสวียนไม่ได้ หรือว่าจะจัดการดอกบัวขาวที่กระโดดโลดเต้นมั่วไปทั่วเช่นเจ้าไม่ได้?”

เป็นถึงหมอเทวดาแห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด จะยอมถูกนังแพศยาคนนี้รังแกได้อย่างนั้นเหรอ?

ถ้าหากมีครั้งหน้า ก็คงไม่ใช่แค่การผลักทีเดียวง่าย ๆ แบบนี้อีกแล้ว!

เฮอะ!

นางนวดหัวไหล่ที่เจ็บปวด สะบัดแขนเสื้ออย่างเย็นชาแล้วเดินจากไป

เซียวจือฮว่าล้มอยู่บนพื้นด้วยท่าทางอ่อนแอ เจ็บปวดจนหายใจหอบเป็นระยะ รู้สึกว่าเลือดนั้นไหลเข้าตา ย้อมสายตาที่มองเห็นเป็นสีแดง แต่นางกลับค่อย ๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มแปลกประหลาด

“เป่าอวี้ รีบไปบอกท่านอ๋อง...”

ณ เรือนข้าง

ฉู่เชียนหลีสาวเท้ายาวเดินเข้ามา พร้อมความหนาวเย็นที่ปกคลุมทั่วทั้งร่างกาย “เยว่เอ๋อร์ เตรียมน้ำร้อน ข้าจะอาบน้ำ!”

วันนี้ซวยจริง ๆ!

อยู่มาสองชาติ ไม่เคยอึดอัดใจขนาดนี้มาก่อน!

ทางเรือนหมิงเยว่ สถานการณ์กลับตึงเครียด คนรับใช้เดินเข้าออก คนเดินผ่านไปผ่านมา ยังตามมาด้วยเสียงซุบซิบนินทา