บทที่ 93

“ข้า...”

ความคิดเวียนวนอยู่ภายในหัวสมองของรองแม่ทัพเจียง

เนื่องจากมาอย่างกะทันหัน ตอนนั้นท่านอ๋องหน้าตึงไม่รู้ว่าท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร แต่ว่าพระชายาพักอยู่ที่โรงเตี๊ยม ก็น่าจะเกิดความขัดแย้งกับท่านอ๋องกระมัง

ดังนั้นเขามีความคิดที่เฉียบไว กล่าว

“อันที่จริง ข้าน้อยนำข่าวคราวที่น้อยคนนักจะทราบมาบอกแก่พระชายา”

ฉู่เชียนหลีนั่งลงไป ยกถ้วยชาขึ้นอย่างเกียจคร้าน “อย่างนั้นหรือ?”

รองแม่ทัพเจียงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กล่าว

“พระชายาไม่ค่อยคลุกคลีกับท่านอ๋อง อาจจะไม่ทราบว่าอันที่จริงท่านอ๋องไม่ได้ชอบพระชายารองเซียว ที่เขารับพระชายารองเซียว เป็นเพียงเพราะนางแซ่เซียวเท่านั้น”

จากประสบการณ์ที่โสดมายี่สิบแปดปีของเขา สามีภรรยาทะเลาะกัน จะต้องเป็นเพราะความรักอย่างแน่นอน

ความรัก ก็จะต้องเกี่ยวข้องกับสตรี

ฉู่เชียนหลีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่เรือนหมิงเยว่ ท่าทีของเซียวจือฮว่าเย่อหยิ่ง มั่นใจในตัวเอง และเคยเอ่ยถึงเรื่องของแซ่ ‘เซียว’ ด้วย

“แซ่เซียวนี้มีอะไรอย่างนั้นหรือ?”

“เซียว เป็นแซ่ของเซียวกุ้ยเฟย ผู้พระมารดาของท่านอ๋องขอรับ!”

พระชายารองเซียวเป็นคนในตระกูลของเซียวกุ้ยเฟย

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ สีหน้าของรองแม่ทัพเจียงมีความไม่ชัดเจนเล็กน้อย กดน้ำเสียงเบาลงบางส่วน

“พระชายาอาจจะยังไม่ทราบ เซียวกุ้ยเฟยจากไปตั้งแต่ตอนที่ท่านอ๋องยังเยาว์วัย ทั้งตระกูลเซียวจึงเหลือพระชายารองเซียวผู้เป็นสายเลือดเพียงหนึ่งเดียว...”

ดังนั้นท่านอ๋องจึงต้องปกป้องพระชายารองเซียวไปชั่วชีวิต แต่ไม่มีทางรักนาง

ฉู่เชียนหลีได้ยินคำพูดประโยคนี้ กลับหัวเราะ

ทั้งตระกูลเซียวถูกล้มล้างจนเหลือเซียวจือฮว่าเพียงคนเดียว ดูท่า ตอนนั้นจะต้องเกิดเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้น

น่าเสียดาย ที่นางไม่สนใจเรื่องพวกนี้

“ถ้าหากรองแม่ทัพเจียงพูดจบแล้วก็เชิญกลับเถอะ ช่วยท่านถือเป็นสัญชาตญาณของหมอ ไม่จำเป็นต้องกล่าวขอบคุณ ถ้าหากจะขอบคุณ ก็มีค่าใช้จ่ายยี่สิบตำลึง”

รองแม่ทัพเจียงร้อนใจ หรือว่าประเด็นสำคัญไม่ใช่เรื่องของท่านอ๋อง?

ถ้าหากเขากลับออกไปมือเปล่าเช่นนี้ ท่านอ๋องจะเฆี่ยนเขาหรือไม่?

“พระชายา...”

เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉู่เชียนหลีลุกขึ้นยืนแล้ว