ตอนที่1 1/2

ตอนที่ 1

หมับ!

“นึกว่าเจ้าหลบหนีไปแล้วเสียอีก ข้าคิดจะไม่เอาความนางมารน้อยเช่นเจ้าแล้วโดยแท้ แต่เจ้ากลับย้อนกลับมาเช่นนั้นความแค้นนี้ข้าคงต้องชำระเสียในค่ำคืนนี้แล้วคุณหนูสี่”

สวรรค์!

นางไปล่วงเกินผู้ใดบนแดนเทพเซียนเอาไว้กันแน่ ราตรีนี้จึงไม่ง่ายดายเช่นนี้ หลุดพ้นจากเงื้อมมือของนางอสรพิษหน้าขาวม่านอวี้ก็มาตกอยู่ในกำมือของบุรุษแปลกหน้าที่มีร่างกายใหญ่โตราวกับยักษ์ มองหาทางรอดล้วนไม่เห็นเช่นนี้

“ปล่อยข้า…”

สติของนางกำลังจะไม่ไหวอีกครั้ง แต่กลับมาติดอยู่กับบุรุษแปลกหน้าที่ตนดันไปก่อความแค้นให้อีกฝ่ายเอาไว้ ถานเมิ่งจีอยากกรีดร้องออกมากกับโชคชะตาของตนยิ่งนัก แต่ที่ทำได้มีเพียงต้องจิกเล็บลงไปบนฝ่ามือ หวังใช้ความเจ็บปวดฉุดดึงสติเอาไว้อีกครั้ง เพราะบัดนี้นางหอมกลิ่นกายของคนผู้นี้จนเคลิบเคลิ้มไปหมดแล้ว

“คุณชายได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด ที่ล่วงเกินเมื่อครู่ล้วนมิได้ตั้งใจ หรือหากคุณจะถือโทษให้จงได้ เช่นนั้นท่านเพียงแจ้งชื่อแซ่ของท่านมา พรุ่งนี้มาเยือนเมิ่งจีจะไม่คิดรีรอนำของกำนัลพร้อมบิดาไปขอโทษจนถึงจวนของท่านไม่บิดพลิ้วแน่แท้เจ้าค่ะ”

“? …”

หลี่ปิงเฉิงจากเมืองหลวงไปสามหนาว มิคาดกลับคราวนี้นางมารน้อยที่เคยทำสตรีที่เขารักใคร่รองจากมารดาแท้ ๆ ต้องตายอย่างอนาถจะเปลี่ยนไปราวกับไม่ใช่คนผู้เดียวกันเช่นนี้ไปได้ จึงจับกายเล็กให้ตกอยู่ใต้แสงของโคมไฟ กลับยิ่งตกใจกับสภาพที่เห็นจนพูดไม่ออกไปเป็นครู่ใหญ่ เพราะสายตาที่นางมองมานั้นว่างเปล่าสิ้นเชิง! ที่แท้สามหนาวผ่านมาคุณหนู่สี่ผู้นี้นั้นเป็นอันใดไปกันเล่า?

“เจ้าบาดเจ็บนี่ ไม่ใช่ว่าไปก่อเรื่องใดมาอีกกระมัง หึ! หวังว่าเจ้าคงไม่ได้ไปรังแก หรือทำร้ายสตรีของไท่จื่อคนใดมาอีกแล้วหรอกนะเมิ่งจี”

กว่าจะควานหาเสียง และเรียบเรียงความคิดได้ก็ใช้เวลาไปพอสมควร ซึ่งพอตั้งสติได้หลี่ปิงเฉิงก็คิดได้ในทันทีว่านางมารน้อยเมิ่งจีไม่มีวันไปทำเรื่องดี อีกทั้งไม่มีทางถูกผู้อื่นรังแก หรือทำร้าย เพราะมีแต่นางเท่านั้นที่จะทำร้ายผู้อื่น ก็ตลอดมาที่เขาจดจำภาพของคุณหนูสี่ของถานไท่เว่ยล้วนไม่มีความดีเลยสักครั้งนี่นา เช่นนั้นจะให้เชื่อโดยง่ายว่านางนั้นเปลี่ยนไปเห็นจะยากสักหน่อย

“ขออภัยที่ต้องเสียมารยาทถาม ระหว่างพวกเราเคยรู้จักก่อนมาก่อนหรือเจ้าคะคุณชาย…”

เพราะดูจากกิริยาที่อีกฝ่ายแสดงกับตนทั้งสองครั้งที่พบกัน ดูเช่นไรคนผู้นี้ก็คล้ายจะรู้จักคุ้นเคยกับถานเมิ่งจีมาก่อนเพียงแต่นางนั้นไม่ใช่ถานเมิ่งจีในอดีต ความทรงจำทั้งหมดผ่านมาหนึ่งหนาวกลับจำได้ไม่ถึงสามในสิบส่วน ดังนั้นบุรุษตรงหน้านางยามนี้เป็นผู้ใด เคยพบหน้ากันมาก่อนหรือไม่ หรือกระทั่งสนิทชิดเชื้อกันเพียงใด นางล้วนจำเขาไม่ได้สักนิดจริง ๆ

“???”