บทที่ 115

เนื่องจากนางหอบหายใจถี่ อุณหภูมิร่างกายจึงสูงขึ้น จากนั้นตุ่มสีแดงก็แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว

ซูเตี่ยนฉิงรับรู้ได้ว่าใบหน้าเต็มไปด้วยตุ่มสีแดง และในที่สุดก็ทรุดตัวลงไป

ใบหน้าคือชีวิตของนาง

สิ่งที่นางทนไม่ได้ที่สุดในชีวิตก็คือการที่มีคนมาลงมือกับใบหน้าของนาง

ซูเตี่ยนฉิงโกรธมากจนตัวสั่นไปหมด ตะโกนว่าต้องการจะสู้กับฉินเหยี่ยนเย่ว์

ยามที่นางตัดสินใจสู้จนตัวตาย สายตาเหลือบมองร่างที่แต่งกายด้วยชุดสีขาวยิ่งกว่าหิมะ

ยามตะวันแรมรอน ตงฟางหลีก็เยื้องกรายเข้ามา

ใบหน้าของตงฟางหลีเย็นชา สีหน้าซีดเซียวเล็กน้อย ทว่ายังคงไม่สามารถปกปิดความสง่างามที่ไร้ผู้ใดเทียมของเขาได้

เขาที่อยู่ไกลเดินเข้ามาใกล้

ซูเตี่ยนฉิงกำมือแน่น ความโหดร้ายและร่องรอยบิดเบี้ยวบนใบหน้าหายไป ความรุนแรงในดวงตาของนางก็หายไปด้วย แทนที่ด้วยน้ำตาไหลพรากให้ผู้คนเห็นแล้วรู้สึกสงสาร

ดวงตากลมโตไร้เดียงสาอันเป็นเอกลักษณ์คู่นั้นเต็มไปด้วยความโศกเศร้า น้ำเสียงที่น่ากลัวและอำมหิตก็แปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่นุ่มนวลและนุ่มนวล

“ฉินเหยี่ยนเย่ว์ เหตุใดท่านถึงต้องทำอย่างนี้กับข้าเยี่ยงนี้ด้วย?”

“เสด็จพี่หลีกับข้าเป็นแค่คู่รักสมัยวัยเยาว์ ใสซื่อบริสุทธิ์ เขาได้รับบาดเจ็บ ข้าจึงมาเยี่ยมเยียนเขาเท่านั้นเอง ทำไมท่านถึงต้องทุบตีสาวใช้ของข้าจนตายด้วยล่ะ?”

“แม่นมหลี่เพียงแค่ทนดูไม่ได้จึงไปเอ่ยกับท่านไม่กี่คำ ท่านก็วางยาพิษที่ลิ้นของนาง ทำลายใบหน้าของข้า ท่านช่างเลวร้ายยิ่งนัก”

เริ่มอีกแล้ว!

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองดูฝีมือการแสดงที่เกินจริงของซูเตี่ยนฉิงอย่างเงียบ ๆ

สตรีผู้นี้ช่างมีฝีมือในการเปลี่ยนสีหน้าอย่างไร้ที่ติจริง ๆ

เมื่อครู่นางยังโหดร้าย ทว่าเมื่อเห็นตงฟางหลีปรากฏตัว กลับกลายเป็นดอกบัวขาวตัวน้อยผู้ไร้เดียงสาทันที ช่างน่าสงสารเสียนี่กระไร