บทที่ 141

ครั้นตงฟางหลีเห็นนางเขย่าถุงหอมออกมา สีหน้าก็เปลี่ยนไป และอยากจะแย่งมันมา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างเพื่อหลีกเลี่ยงเขา หยิบมันขึ้นมาดมกลิ่น ไม่มีกลิ่นแปลกปลอมใด ๆ บนถุง มันเป็นเพียงกลิ่นผงผัดแก้มสีชาดที่ติดตัวสตรีและกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของเสื้อผ้าเท่านั้น

ตงฟางหลีรู้สึกหนาวจัด เขาขมวดคิ้วแน่น “เอาถุงหอมมาให้ข้า”

“รักแรกที่ยากจะลืมเลือนของท่านมอบให้กับท่านหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยิ้มอย่างหยอกล้อ

ถุงหอมนี่นางยังจำได้ เป็นซูเตี่ยนฉิงมอบให้ตงฟางหลี ซึ่งยามนั้นอยู่ไกลเกินไป จึงได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดไม่ชัดเจน เพียงแค่บังเอิญเหลือบไปเห็นสีของถุงหอมนั้น

ตงฟางหลียังคงใส่มันไว้ด้านในของเสื้อผ้าเสมือนสมบัติล้ำค่า

เดิมทีนางคิดว่า ถุงหอมถูกวางไว้บนเสื้อผ้าราชการ และถูกนางโยนมันลงเตาแล้วเผาไปเรียบร้อยแล้วเสียอีก

คาดไม่ถึงว่า ตงฟางหลีจะซ่อนในหมอนไว้เป็นสมบัติล้ำค่าจริง ๆ

หัวใจกระจ่างชัด

“เอามาให้ข้า” ตงฟางหลีมองนางดึงถุงหอมอย่างไม่ใส่ใจนัก อากาศเย็นบนใบหน้าราวกับจะแข็งตัวกลายเป็นน้ำแข็ง และพาให้อุณหภูมิในห้องลดลงสองสามองศาเช่นกัน

“ไม่ให้” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พยายามฉีกถุงหอมเป็นอยู่นาน ทว่ามันไม่ขาด จากนั้นลุกขึ้นยืน หันหลังกลับแล้วจะโยนมันลงในเตาไป

“ตู้เหิง!” การแสดงออกของตงฟางหลีเปลี่ยนไปอย่างมาก “หยุดนาง”

ร่างของตู้เหิงปรากฏขึ้นเพื่อตอบสนองในชั่วพริบตา เขาคว้าข้อมือของฉินเหยี่ยนเย่ว์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “พระนาง ข้าขอโทษ ท่านไม่สามารถทำลายของของท่านอ๋องได้”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองท่าทีของตงฟางหลี ก่อนจะยิ้มเยาะเย้ย “ถ้าของสิ่งนี้เป็นตัวเร่งให้อาการป่วยของท่านแย่ลงอย่างรวดเร็ว ท่านจะยังปกป้องมันเสมือนสมบัติล้ำค่าหรือไม่?”

“นี่มันเป็นไปไม่ได้” ดวงตาของตงฟางหลีเต็มไปด้วยแสงเยียบเย็น กำมือแน่น จนส้นเลือดบนมือนูนออกมา และสุ้มเสียงก็ต่ำมาก “ฉิงเอ๋อร์ไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น”

“ไม่มีทาง? เฮอะ ความจริงใจของท่านอ๋องเจ็ดช่างทำให้สวรรค์และโลกสั่นสะเทือนเสียจริง ข้าซึ้งใจยิ่งนัก” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “แต่ข้าต้องขอโทษด้วย ของสิ่งนี้ข้าจักต้องเผามันเสีย”

เขาไม่ให้เผามัน ทว่านางยืนกรานที่จะเผามัน