บทที่ 149

ก่อนจะตามมาด้วย ร่างกายอันอบอุ่น วาจาอ่อนหวาน และริมฝีปากที่อ่อนโยน...

เด็กน้อยอ่อนโยนคนนั้นพยายามออกแรงลากเขาที่กำลังตกอยู่ในความเป็นความตายเท่า ๆ กันจนถึงริมฝั่งทะเลสาบจนสุดแรง แล้วใช้น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยขึ้นที่ข้าง ๆ หูของเขาว่า “มิต้องกลัวไป ไม่เป็นอะไรแล้ว ทนอีกสักหน่อย จะต้องมีคนมาช่วยอย่างแน่นอน”

ช่วงเวลานี้ตงฟางหลีกำลังตกอยู่ในความสับสน ราวกับว่าตัวเขาได้ย้อนกลับไปสู่อดีตอีกครั้ง น้ำเสียงไร้เดียงสาของเด็กน้อยอันอ่อนโยนและกังวานดังซ้อนทับกับเสียงที่ดังอยู่ข้าง ๆ หู

เรื่องราวในครานั้น เขาถูกความหนาวเย็นเกาะกุมจนสติพร่าเลือน หลาย ๆ เรื่องจึงหลงลืมไป

ผ่านประสบการณ์คืนนี้ไป ความทรงจำที่ลืมไปนานแล้วเหล่านั้น กำลังกลับคืนมาทีละน้อย

“เป็นเจ้าเองหรือ?”

ตงฟางหลีเอ่ยพึมพำเสียงเบา พลางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ

ภาพตรงหน้า คือใบหน้าที่อิดโรยและซีดเซียว

ผมเผ้าของนางยุ่งเหยิง สวมเพียงเสื้อตัวกลางที่เปียกชื้นมาตั้งนานแล้วเท่านั้น

ส่วนเขากลับโอบกอดนางเอาไว้แน่น

พวกเขานอนเคียงข้างกัน อิงแอบกันและกัน

ตงฟางหลีจับจ้องใบหน้าอิดโรยนั่นอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะยื่นมือออกไป เพียงเพื่อต้องการที่จะสัมผัสโดยไม่รู้ตัว

“ท่านตื่นเสียที” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ลืมตา แล้วเอ่ยเสียงเบา “ตงฟางหลี เมื่อคืนวาน ท่านเกือบจะรัดคอหม่อมฉันตายแล้ว”

ตงฟางหลีเดิมยังคงตกอยู่ในห้วงภวังค์ความคิดของตนเองอยู่ เมื่อได้ยินเสียงของฉินเหยี่ยนเย่ว์ สติสัมปชัญญะก็หวนกลับคืนมา

เขามองนางด้วยความตื่นตะลึง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงพึมพำ “ไยจึงเป็นเจ้าไปได้?”

“เหตุใดจึงเป็นหม่อมฉันไม่ได้?” นางผลักเขาออกสองครั้ง ทว่าเขาไม่ไหวติงแต่อย่างใด จึงมีอารมณ์โมโหบ้าง “ท่านกอดหม่อมฉันมาตลอดทั้งคืนแล้ว ตอนนี้ยังไม่ยอมปล่อยมืออีกหรือเพคะ?”

“ตอนนี้ท่านตื่นขึ้นมาแล้ว หากท่านยังไม่ปล่อยมือหม่อมฉันจะกัดท่านแล้วนะ”

“เหตุใดต้องเป็นเจ้า?” ราวกับตงฟางหลีไม่ได้ยินเสียงของนางอย่างไรอย่างนั้น ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน

“ท่านอยากจะพูดอะไรกันแน่?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถูกรัดจนรู้สึกอึดอัด

นางดิ้นรนอยู่สักพัก ทว่าตงฟางหลีกลับไม่ยอมปล่อยนาง

นางอารามร้อนรนเล็กน้อย จึงกัดที่ไหล่ของเขาเต็มคำ

ตงฟางหลีรู้สึกเจ็บ และรีบร้อนปล่อยมือ