บทที่ 157

นางพลิกอ่านตำราเล่มแล้วเล่มเล่า ครั้นรู้สึกตัวว่าเหนื่อย ก็อ่านตำราจบไปหลายสิบเล่มแล้ว

เนื้อหาในตำรามีถูกต้อง มีผิด และมีบางส่วนที่นางไม่รู้

เนื้อหาส่วนใหญ่ทับซ้อนกับความรู้ที่นางรู้มา สำหรับสิ่งเหล่านี้ นางเพียงพลิกดูมันอย่างไม่ใคร่สนใจนัก ความสนใจทั้งหมดกลับไปหยุดอยู่ตรงสมุนไพรและยาพิษที่นางไม่รู้เหล่านั้น

เมื่อก่อนนางเคยถูกเรียกว่าอัจฉริยะ เพราะว่าสิ่งที่อยู่บนหนังสือ เพียงอ่านไปรอบหนึ่ง นางก็สามารถบูรณาการทุกอย่าง และนำไปประยุกต์ใช้เองได้

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หมกมุ่นอยู่กับตำราแพทย์เหล่านี้ ยิ่งอ่านมากเท่าไร ก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น จนตู้เหิงเข้ามาส่งอาหารก็ไม่ได้สังเกตเห็นด้วยซ้ำ

หลังจากอ่านตำราแพทย์ไปได้ประมาณหนึ่งแล้ว นางก็มุ่งเป้าหมายไปยังวัตถุดิบเหล่านั้นอีกครั้ง

ที่นี่มีสารเคมีทดลองบางชนิดที่ไม่สมบูรณ์ นางเริ่มต้นด้วยการผลิตสารเคมีทดลองที่ง่าย ๆ มาใช้งาน โดยใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ และเริ่มทำยาเม็ด

ก่อนหน้านี้นางจะใช้เวลาค้นคว้าข้อมูลจนลืมเรื่องอาหารและการนอนหลับไป

ในเรือนนวลอันเงียบสงัด นางหมกมุ่นอยู่กับการค้นคว้า

ในยามนี้

ภายนอกเรือนนวล

สีหน้าของตู้เหิงซับซ้อนมาก “ท่านอ๋อง พระชายาพบสถานที่ที่ใต้เท้าลู่ค้นคว้ายาแล้วจริง ๆ แต่ตอนนี้นางไม่กินไม่ดื่ม กระหม่อมเข้าไปหลายครั้ง เรียกนางหลายรอบแล้ว นางไม่แม้แต่จะตอบกลับเลย นางมิเป็นไรจริง ๆ ใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

ตงฟางหลีกำลังเอนตัวลงบนเตียง ถือตำราอ่านอย่างสบาย ๆ “จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้?”

“ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงวันนี้ พระชายาอ่านตำราอยู่ตลอด นางร่างกายอ่อนแอ หากไม่ทานอะไรนาน ๆ จะเกิดปัญหาเอาได้” ตู้เหิงกล่าวอย่างกังวลใจ

“เจ้าเอาอาหารไปวางไว้ตรงที่นางอ่านตำราเสียสิ นางไม่ได้โง่ หิวแล้วย่อมจะกินเอง” ตงฟางหลีไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา “วางซาลาเปาไว้เยอะหน่อย อาหารประเภทย่างวางไปด้วยก็ได้”

“พ่ะย่ะค่ะ” ตู้เหิงรับคำสั่งแล้วออกไป

ลู่ซิวกลับมาแล้ว

หลังจากที่เขาเห็นบาดแผลบนขาของตงฟางหลี ก็โทษตัวเองอย่างมาก แต่พอได้ยินว่าพระชายาได้ล้างพิษแล้ว เพียงต้องรักษาบาดแผลเท่านั้นก็พอ ก็ถือว่าโล่งใจได้แล้ว