บทที่ 161

เฟ่ยชุ่ยและชื่อเจี้ยนไม่กลับมา นี่ก็หมายความว่าพวกนางทั้งคู่ อาจถูกองค์หญิงมู่เหยี่ยทรมานทั้งเป็นจนตายไปแล้ว

เมื่อคิดว่าเฟ่ยชุ่ยที่ขี้อาย ใจดี กลับมีความกล้าหาญมากอาจจะตายอย่างอนาถ

คิดว่าหางน้อยที่แก้มอูม ตาโต ใสสะอาดไร้ใครเทียมก็ตายอย่างอนาถเช่นกัน

ก้นบึ้งหัวใจของนางนั้น เหมือนมีบางอย่างถูกฉีกขาดเป็นชิ้น ๆ

มันเจ็บปวดเหลือคณา

ในความเจ็บปวดอันไร้ที่สิ้นสุด มันมีความโกรธอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ความโกรธนั้นพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย ทั่วทั้งร่างรู้สึกเย็นยะเยือก

ในชีวิตนี้นางไม่เคยโกรธได้ขนาดนี้เลย

“ไป๋โค้ว เจ้าพักผ่อนก่อน” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “ไม่ว่าพวกนางทั้งคู่จะมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว ข้าก็จะพาพวกนางกลับมา”

“พระนาง” ไป๋โค้วร้องไห้จนไร้เสียง “อย่าเลย ท่านมิใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา พวกเขาน่ากลัวมากจริง ๆ นะ ขอร้องท่านอย่าไปรนหาที่ตายเลย ไปเสีย ไปเร็ว ๆ เข้า”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์วางมือบนศีรษะของไป๋โค้ว

นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

ไป?

นางจะไปได้อย่างไรกัน?

นางจากไปเพียงแค่สามวัน ไป๋โค้วถูกทุบตีจนกลายเป็นเช่นนี้ ที่อยู่ของเฟ่ยชุ่ยและหางน้อยก็ไม่รู้แน่ชัด

ไม่ว่าองค์หญิงมู่เหยี่ยผู้นั้นจะมีเหตุผลอะไร แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม นางล้วนไม่มีวันให้อภัย

ถ้านางมิสามารถทวงความยุติธรรมได้ ถ้านางมิสามารถเอาบาปที่พวกนางได้รับมาคืนให้กับพวกเขาไปสิบเท่าร้อยเท่าได้ นางก็จะไม่วางมือเด็ดขาด

“ไป๋โค้ว เจ้ากินยานี้หนึ่งครั้งในทุก ๆ สองเค่อ รอจนกว่าข้าจะกลับมารักษาบาดแผลของเจ้า” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดขึ้น “ข้าจะไปพาเฟ่ยชุ่ยและหางน้อยกลับมา”

นางยืนขึ้นและกอดอก

เมื่อพูดอีกครั้ง น้ำเสียงก็เย็นชาและอาฆาตแค้น “ข้าอยากเห็นว่าองค์หญิงมู่เหยี่ยจะกล้าทำอะไรกับข้า”

“พระนาง อย่า...”