บทที่ 169

“ข้าอยากจะตบเจ้า แม้ว่าข้าจะตบเจ้าจนตาย ก็ไม่มีใครกล้าสนใจ” องค์หญิงมู่เหยี่ยกล่าวพร้อมยกมือขึ้น “ข้าจะตบเจ้าให้ตาย พี่เจ็ดก็จะสามารถแต่งงานให้พี่ซูมาเป็นพระชายาได้แล้ว”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เคยเห็นนางทำร้ายม้าด้วยฝ่ามือเดียว ถ้าโดนตบจริง ๆ นางคงไม่มีโอกาสตอบโต้ด้วยซ้ำ

ตงฟางหลีพูดถูก เมื่อเผชิญกับความแข็งแกร่งที่แท้จริง ลูกเล่นเล็ก ๆ ของนางล้วนเป็นเรื่องขำขัน

หากนางต้องการชนะ มีเพียงชิงไหวชิงพริบเท่านั้น

“ท่านต้องการตบข้าให้ตาย?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ลอบกำขวดกระเบื้องเคลือบในมือไว้แน่น “ให้ซูเตี่ยนฉิงมาแทนที่ข้า?”

“ไม่ได้หรือ?” จมูกขององค์หญิงมู่เหยี่ยเชิดขึ้น “ของขวางหูขวางตาอย่างเจ้า ควรทำความสะอาดโดยเร็วที่สุด”

“ทำไมล่ะ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถ่วงเวลา มองหาระยะห่างและมุมที่เหมาะสมที่สุด รอโอกาส แต่ใบหน้ากลับไม่เปลี่ยนสี “ท่านมีความสัมพันธ์ที่ดีมากกับซูเตี่ยนฉิงหรือไร? ทำไมต้องทำสิ่งนี้เพื่อนางด้วย?”

“เจ้าอยากรู้?” องค์หญิงมู่เหยี่ยยิ้มเยาะ

“ซูเตี่ยนฉิงเคยพูดอะไรเกี่ยวกับข้าต่อหน้าท่านบ้าง?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ลดเสียงลงนิดหน่อย ตัวสั่นเทาเล็กน้อย ทำให้องค์หญิงมู่เหยี่ยผ่อนคลายความระแวดระวัง “นางบอกท่านหรือ ว่าข้าเคยด่าท่าน?”

“โอ้ ไม่สิ น่าจะเป็น นางเผลอบอกท่าน ว่าข้าด่าท่าน? ข้าเป็นภัยสำหรับท่าน? ท่านก็ถือเป็นจริงเป็นจังอย่างโง่งม?”

สีหน้าขององค์หญิงมู่เหยี่ยเปลี่ยนไป “หญิงแพศยาอย่างเจ้าจะทำเรื่องอะไรก็ทำได้ทุกอย่าง แม้ว่าพี่ซูจะไม่บอกข้า แต่ข้าก็ย่อมรู้"

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ชะงัก

องค์หญิงมู่เหยี่ยผู้นี้มีแขนขาที่แข็งแกร่งแต่กลับมีความคิดที่เรียบง่ายจริง ๆ พูดหลอกล่อด้วยเล็กน้อยทุกอย่างก็ปรากฏออกมา

ไม่แปลกใจเลยที่องค์หญิงมู่เหยี่ยจะมาที่นี่อย่างกะทันหันนั้น น่าจะเป็นซูเตี่ยนฉิงที่คิดจะยืมใช้มู่เหยี่ยผู้มุทะลุป่าเถื่อนและไม่มีใครกล้าควบคุมเพื่อมาจัดการกับตน

อีกหนึ่งแผนการเคลื่อนไหวคือยืมมีดฆ่าคน