บทที่ 210

ตงฟางเจวี๋ยให้คนนำยาเม็ดมา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ลองดมดูแล้วก็เบาใจ

เดิมทีนางคิดว่ามีคนวางแผนร้ายในยา ด้วยการผสมยาพิษที่ออกฤทธิ์ช้าลงไป เมื่อตรวจสอบยาอย่างละเอียดแล้ว ถึงได้รู้ว่าเป็นนางคิดมากไป

ยาเม็ดที่ตงฟางเจวี๋ยใช้ทำขึ้นจากหญ้าหลงต่าน หวงฉิน เหยียนเชอเฉียนจื่อและสมุนไพรชนิดอื่น ๆ ความสอดคล้องกันของสมุนไพรหลายชนิดนั้นสมเหตุสมผลกันเป็นอย่างยิ่ง สิ่งที่น่าเสียดายคือ ไม่ถูกกับโรค

“ยานี้ ใช้ดับร้อนและขจัดพิษเป็นหลัก หาได้มีประโยชน์ต่ออาการป่วยของท่านไม่ ท่านพี่รองมิจำเป็นต้องทานต่อแล้วเพคะ” นางกล่าว

“ไม่ถูกกับโรคหรือ?” ตงฟางเจวี๋ยชะงักอย่างเห็นได้ชัด หางตา เหลือบมองไปทางหลังม่านลูกปัด “นี่ เป็นไปไม่ได้กระมัง”

“ท่านพี่รองมิได้ต้องพิษ แล้วก็มิได้มีอาการร้อนใน กินยานี้รังแต่จะทำให้อาการป่วยรุนแรงมากยิ่งขึ้น” ฉินเหยี่ยนเย่ว์บิบยาเม็ดออก แล้วดมข้างใน คิ้วขมวดเป็นปมแน่น

“หลังจากชี่และเลือดไม่บำรุงไปโดยเปล่าประโยชน์ โรคเย็นก็จะติดขัด เส้นลมปราณเกร็ง ท่านพี่รองสีหน้าขาวซีด เป็นผลของการใช้ยานี้มาเป็นเวลานาน หากทานยาต่อไปตามที่หมอไร้ฝีมือปรุงขึ้น มีแต่จะร้ายแรงมากขึ้น”

“พูดจาไร้สาระ” ตงฟางเจวี๋ยไม่ทันได้เอ่ยปากพูด พลันมีเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะดังขึ้นมาจากด้านหลังประตูอีกบาน

ก่อนจะตามด้วยเสียงม่านลูกปัดเคลื่อนไหว บุรุษสวมอาภรณ์ชุดสีเทาคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยสีหน้าดำทะมึน

รูปร่างเขาผอมบาง ทว่ามีกริยาท่าทางไม่ธรรมดา

น่าเสียดายที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ จึงส่งผลรูปลักษณ์โดยรวม

เขามิได้ทำความเคารพ เพียงแค่พยักหน้าให้ท่านอ๋องทั้งสองท่านด้วยท่าทีโอหังเท่านั้น ก่อนจะเบนสายตาไปยังฉินเหยี่ยนเย่ว์

“เจ้ากำลังพูดไร้สาระอันใดอยู่หรือ? ยานี้จะทำให้อาการป่วยท่านอ๋องรุนแรงขึ้นได้อย่างไร?”

“เฟยจิ้ง” ตงฟางเจวี๋ยอึกลำบากใจเล็กน้อย “เจ้าอย่าเข้าใจผิด เหยี่ยนเย่ว์หาได้มีเจตนาร้ายไม่”

“ท่านอ๋องมิจำเป็นต้องแก้ตัวแทนนาง” หลินเฟยจิ้งแค่นเสียงเย็น “เดิมข้าไม่ต้องการคิดเล็กคิดน้อยกับสตรี แต่ว่าเป็นเพียงสตรีก็กล้าจะพูดจาเลื่อนเปื้อน รู้เรื่องยาเพียงนิดก็กล้าจะทำเรื่องชั่วร้าย อวดดี ให้อภัยไม่ได้”