บทที่ 214

หอเฉินเซียงที่เต็มไปด้วยความคึกคักนั้น

ภายนอกของหอกลับเต็มไปด้วยหิมะมากมาย

แสงสว่างจากแสงเทียนหลากสี กลับสะท้อนให้เห็นหิมะสีขาวบนหลังคา

เมื่อเหม่อมมองออกไปไกล ๆ นั้น ทุกอย่างพลันถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ ท้องฟ้าหนาวเย็น บ้านเรือนขาวโพลน กลับส่องสว่างออกมาในยามราตรีที่มืดมิด

หลังจากหิมะตกลงมาแล้วนั้น อากาศมิได้หนาวเช่นเดิมอีก

ยามที่พวกเขาทยอยขึ้นไปนั่งบนรถม้าทีละคนนั้น

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงเข้าไปนั่งด้านในสุดทันที

ยามที่นางเปิดม่านพลางเหม่อมองออกไปยังหอเฉินเซียงนั้น นางพลันเลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย “เอ๋ ข้าลืมเรื่องสำคัญอย่างหนึ่งไป พวกเราต้องกลับไปนั่นอีกครั้ง หม่อมฉันลืมจ่ายเงิน”

ตงฟางหลีพลันหลับตาพักผ่อน

“ท่านได้ยินสิ่งที่หม่อมฉันพูดหรือไม่?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ชะโงกหน้าเข้าไป “พวกเรายังมิได้จ่ายเงินก็หนีออกมาเช่นนี้ ถึงแม้มันจะดูน่าตื่นเต้นไปบ้าง ทว่า พฤติกรรมเช่นนี้ไร้คุณธรรมยิ่งนัก พวกเราจักต้องกลับไป”

เมื่อเห็นว่าตงฟางหลีมิคิดสนใจนางนั้น ฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงหันหน้าไปสั่งการกับคนขับรถม้าแทน

“เจ้าโง่หรือ?” ตงฟางหลีลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่ง “หอเฉินเซียงเป็นของพี่รอง เจ้าเคยเห็นเจ้าของคนใดต้องจ่ายเงินให้ตนเองหรือไม่?”

“...หอเฉินเซียงเป็นของท่านอ๋องรอง?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันขมวดคิ้วเป็นปม

“มิได้หรืออย่างไร?”

“ที่ท่านเอ่ยให้ข้าเลี้ยงอาหารท่าน ล้วนแต่เป็นเรื่องที่เอาไว้หยอกล้อข้าหรือ?”

ตงฟางหลีขบเม้มริมฝีปากของตนเอง มิได้เอ่ยอันใดออกมา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จ้องมองเขาอยู่นาน เมื่อรู้ว่าตนเองถูกหลอกอีกครั้ง นางได้แต่ลอบกำหมัดแน่นเอาไว้

“หากมิอยากลำบากก็นั่งลงดี ๆ เสีย” ตงฟางหลีเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันรู้สึกว่า ยามที่นางอยู่ตรงหน้าตงฟางหลีนั้น นางหาได้มีอำนาจไปต่อกรอันใดกับเขาได้ไม่

ในทางกลับกัน นางล้วนแต่ถูกสุนัขจิ้งจอกตัวนี้กลั่นแกล้งอยู่ร่ำไป

สุนัขจิ้งจอกที่ดุร้ายตัวนี้ แม้ภายนอกจักดูเย็นชา ทว่า เขามักจะหยอกล้อกลั่นแกล้งผู้คนอยู่เสมอ

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ได้แต่ลดหมัดของตนเองลงอย่างเงียบ ๆ