บทที่ 216

หิมะที่ตกหนักในยามราตรีเช่นนี้ ทำให้ถนนลื่นมากนัก ด้วยทางเดินของรถม้าที่เป็นหลุมเป็นบ่อ ทำเอาหัวของฉินเหยี่ยนเย่ว์กระแทกไปมา ทำให้นางหาได้นอนหลับอย่างมีความสุขไม่

ตงฟางหลีมีท่าทีลังเลอยู่นาน ก่อนจะดึงตัวฉินเหยี่ยนเย่ว์เข้ามานอนบนตักของเขา

พร้อมทั้งถอดเสื้อคลุมขนสัตว์ของตนเองออกมาคลุมบนตัวนาง

“ข้าคิดว่า ท่านจักทำตัวอ่อนโยนเพียงแค่ซูเตี่ยนฉิงเสียอีก” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เอ่ยพึมพำออกมา น้ำเสียงของนางดูมึนงงเล็กน้อย คล้ายกับเป็นการพูดลอย ๆ ออกมา

เมื่อตงฟางหลีได้ยินชื่อของซูเตี่ยนฉิงนั้น เขาชะงักไปในทันที

ระยะเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่วัน ชื่อที่เคยสักลึกในใจของเขานั้น กลับแปรเปลี่ยนไปคล้ายกับเป็นชื่อของคนที่ตนไม่รู้จัก

ตงฟางหลีพลันวางนิ้วลงบนหน้าผากของฉินเหยี่ยนเย่ว์ พลางเอ่ยพึมพำกับตนเองว่า “หนี้ที่ติดนางเอาไว้ ข้าล้วนแต่ชำระไปหมดแล้ว”

“ฉินเหยี่ยนเย่ว์ เจ้าจำได้หรือไม่ว่า ยามที่ฤดูเหมันต์มาถึงเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน เจ้าอยู่ที่ใด? กำลังทำอันใดอยู่?”

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ทว่า หาได้มีคำตอบตอบกลับมาไม่

ทั่วทั้งรถม้าจึงตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง

เสียงล้อดังเอี๊ยดอ๊าดที่กลิ้งผ่านพื้นหิมะ บดบังเสียงลมหายใจของพวกเขา

ตงฟางหลีฉวยโอกาสจากแสงไฟสลัว ๆ เพื่อมองใบหน้าของคนที่กำลังหลับอยู่ ก่อนจะหัวเราะเยาะเย้ยออกมา “ข้ากำลังทำอันใดอยู่กันแน่?”

ใต้หล้า จักมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้อยู่ได้อย่างไร?

นางคนนั้นจักเป็นนางคนนี้ไปได้อย่างไร?

หิมะหนาทึบที่สะสมกันเป็นชั้น ๆ นั้น ทำเอารถม้าเคลื่อนตัวได้ช้ามาก

เมื่อมาถึงจวนของท่านอ๋องเจ็ดก็เป็นยามฉื่อพอดี

เมื่อตู้เหิงเห็นรถม้ากลับมาถึงจวนแล้วนั้น เขาจึงรีบร้อนพุ่งตัวเข้ามา พร้อมทั้งเปิดม่านออกมา “ท่านอ๋อง ท่านกลับมาแล้ว”

“มีเรื่องหรือ?”

“หลังจากที่ลู่ซิ่วกลับมาจากจวนตระกูลลู่นั้น ยามที่เขารู้ว่าพระชายาติดตามท่านอ๋องออกไป เขาดูมีท่าทีกังวลเล็กน้อย”

“เหตุใดเขาจักต้องกังวลด้วย?” ตงฟางหลีนึกไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก

เขาอุ้มฉินเหยี่ยนเย่ว์ออกมาจากรถม้าด้วยมือเดียว

“ลู่ซิ่วกล่าวว่าวันนี้พระชายาได้รับบาดเจ็บพ่ะย่ะค่ะ ทั้งยังต้องเย็นจึงทำให้มีไข้ หากว่าโดนลมหนาวเข้ามาก ๆ เกรงว่าอาการเก่าจักกำเริบขึ้นมาได้” ตู้เหิงที่มองเห็นเสื้อคลุมขนสัตว์ของท่านอ๋องที่คลุมอยู่บนตัวพระชายานั้น ท่านอ๋องกลับสวมเสื้อผ้าเพียงชั้นเดียว เขาจึงรีบถอดเสื้อคลุมของตนเองออกมา “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ พระองค์ระวังจะเป็นหวัด”