บทที่ 226

ใบหน้าของตงฟางหลีเปลี่ยนไปเล็กน้อย

คนเหล่านี้เอ่ยถึงคำว่า “พี่น้องฆ่าฟัน” สี่คำนี้อย่างรวดเร็ว

ครั้งเสด็จพ่อยังเยาว์วัย ต้องผ่านการต่อสู้ที่เหี้ยมโหดมาก่อนถึงจะขึ้นครองบัลลังก์ พระองค์รู้สึกรังเกียจอย่างยิ่งกับวางอุบายระหว่างพี่น้อง ย้ำพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าต้องรักใคร่กัน และเกลียดเรื่องที่พี่น้องจะฆ่ากัน

แม้ว่าจะไม่สามารถคาดเดาพระหฤทัยของฮ่องเต้ได้ แต่คำทั้งสี่นี้กลับเป็นจุดโทสะของพระองค์ เมื่อกล่าวถึงแล้ว จะทำให้เกิดเพลิงโทสะลูกใหญ่อย่างแน่นอน

องค์ชายใหญ่สังเกตเห็นสีพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้เปลี่ยนแปลง จึงซ่อนอุบายไว้ในดวงตา แสดงสีหน้าเจ็บปวดอย่างยิ่ง “น้องเจ็ด มู่เหยี่ยยังเด็กอยู่ เจ้าลงมือโหดร้ายปานนี้ได้เยี่ยงไร?”

“นางเป็นน้องหญิงของพวกเรา เป็นคนที่พวกเราควรปกป้อง เจ้าทำเรื่องเช่นนี้กับน้องสาวของตนได้อย่างไรกัน? ข้าเห็นท่าทางที่นางเจ็บปวดและเสียใจ ยิ่งอยากจะเจ็บปวดแทนนาง เรื่องนี้เจ้าทำเกินไปแล้วจริง ๆ ”

หลังจากที่เขาพูดจบ ก็เดินไปตรงกลาง คุกเข่าลง และโขกหัวสามครั้ง เปล่งเสียงโศกเศร้า

“เสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ สำหรับลูก น้องเจ็ดและมู่เหยี่ยเป็นพี่น้องที่สนิทที่สุดของลูก มู่เหยี่ยทุกข์ทรมาน ลูกก็ร้อนใจ ทว่าหากน้องเจ็ดถูกลงโทษด้วยเหตุนี้ ลูกเองก็จะรู้สึกเจ็บปวดอยู่ในใจเช่นกัน ในฐานะพี่ใหญ่ของพวกเขา ลูกมิได้สั่งสอนพวกเขาให้ดี มีหน้าที่รับโทษแทนน้อง ๆ ขอให้เสด็จพ่อโปรดลงโทษลูกเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ได้ยินคำพูดขององค์ชายใหญ่แล้ว สีพระพักตร์ดูดีขึ้นอยู่บ้าง

องค์ชายใหญ่เป็นคนใสซื่อและจริงใจ มีความรู้ เป็นคนที่เชื่อมั่นได้ที่สุดในบรรดาองค์ชายเหล่านี้ แล้วก็เป็นคนที่เข้าใจพระทัยขององค์ฮ่องเต้ที่สุด

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หลุบตาลง หัวใจเยียบเย็นขึ้นมา

องค์ชายใหญ่เอาแต่พูดว่าต้องการรับโทษแทนน้อง ๆ ดูเหมือนเขาจะได้รักษาภาพรวมไว้ ทว่าในความเป็นจริงแล้วเป็นการยืนยันเรื่องที่ตงฟางหลีทำให้มู่เหยี่ยได้รับบาดเจ็บ

ทุกสิ่งที่เขาพูดนั้น ทั้งหมดอยู่บนพื้นฐานจากการมีส่วนร่วมของตงฟางหลีในเรื่องนี้ ทำให้ผู้คนมีภาพลวงตาของอคติ

ไม่ว่าฮ่องเต้จะอนุญาตหรือไม่ ตงฟางหลีก็ล้วนเสียเปรียบ

ดูเหมือนจะจริงใจ แต่ที่จริงแล้วมีเจตนาร้าย

เรื่องที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์สามารถคิดได้ ตงฟางหลีก็คิดได้เช่นกัน

ดวงตาของเขาเย็นชา

องค์ชายใหญ่ออกปากได้ในเวลาที่เหมาะสม ได้รับความโปรดปรานจากเสด็จพ่อสำเร็จ และยังถือโอกาสลากเขาลงไปในโคลนตมอีกด้วย