บทที่ 246

หลังจากที่ฮ่องเต้เดินเข้ามาแล้วนั้น พระองค์ก็นั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นมาเล็กน้อย

พร้อมทั้งสายลมสายหนึ่งที่พัดผ่านส่งกลิ่นเลือดจางๆ เข้ามา จากนั้นประตูห้องจึงปิดลง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตัวสั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้ากลับไปมองโดยไม่รู้ตัว กลับพบว่าด้านหลังนางหาได้มีผู้ใดไม่

“ว่ามา” ฮ่องเต้กล่าว

“เพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา ก่อนจะนั่งคุกเข่าลง “เสด็จพ่อเพคะ นับว่าเรื่องนี้มีความสำคัญเป็นอย่างมาก หม่อมฉันมิกล้าเปิดเผยเรื่องนี้ต่อหน้าผู้คนมากมายนัก แท้จริงแล้ว แหวนวงนี้หาใช่แหวนธรรมดาไม่”

“กล่องยาที่หม่อมฉันมอบให้เสด็จพ่อเมื่อครู่นั้น ก็ปรากฏออกมาจากแหวนวงนี้เพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์มิคิดปิดบังเรื่องราวเอาไว้

กระแสคลื่นลมภายในราชวงศ์นั้น เพียงแค่ลมพัดผ่านเพียงเล็กน้อยก็อาจก่อให้เกิดความปั่นป่วนขึ้นมาได้

นางมิสามารถปกปิดร่องรอยทั้งหมดได้แน่นอน มิต้องพูดถึงการปกปิดเรื่องต่อหน้าบุคคลที่มีอำนาจและฉลาดเฉลียวเช่นนี้

หากต้องเอาแต่หลบ ๆ ซ่อน ๆ ตัวอยู่ทุกวัน มิสู้เปิดเผยความจริงไปเลยจักดีกว่า

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงถอดแหวนออกมา พลางกล่าวว่า “เชิญเสด็จพ่อตรวจสอบดูเพคะ”

ฮ่องเต้จึงหยิบมันขึ้นมาพินิจดูอยู่ครู่หนึ่ง“เราไม่เห็นว่ามันจะแตกต่างจากแหวนวงอื่นเช่นไรเลย”

เขาเคยสัมผัสหยกโบราณที่หายากมามากมาย ทว่า เมื่อมาจับหยกที่ดูไม่มีราคาเช่นนี้ ฮ่องเต้หาได้รู้สึกสนใจไม่

“รูปลักษณ์ของแหวนนั้นดูธรรมดาเป็นอย่างมากเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าวว่า “หากมองดูเพียงผ่าน ๆ ย่อมไม่อาจมองเห็นสิ่งใด ทว่า ยามที่มันส่งความร้อนออกมานั้น มักจะปรากฏสิ่งของแปลก ๆ ออกมา ล้วนแต่เป็นสิ่งของที่เกี่ยวพันกับการช่วยชีวิตผู้คนเพคะ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดความจริงปนเท็จออกมาว่า “ยามที่องค์หญิงเย่ว์ลู่ตกอยู่ในอันตรายนั้น ในสมองของหม่อมฉันกลับปรากฏวิธีการช่วยผู้คนขึ้นมาในหัว เมื่อลองทำตามภาพที่อยู่ในหัวขึ้นมาแล้ว มันกลับสามารถช่วยชีวิตองค์หญิงเย่ว์ลู่ได้จริง ๆ เพคะ ”

ฮ่องเต้จึงยกแหวนขึ้นมามองดู “นิสัยที่เปลี่ยนไปของเจ้าก็เกี่ยวข้องกับแหวนด้วยเช่นนั้นหรือ?”

“มิได้เกี่ยวข้องเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “ด้วยนิสัยของหม่อมฉันที่มักจะหยิ่งผยองโอหังเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยามที่ยังมิรู้แจ้งสิ่งใด ทั้งโง่ทั้งเขลา หลังจากที่เกิดเรื่องราวขึ้นแล้ว นิสัยจึงเปลี่ยนมาเป็นเกรี้ยวกราด ทว่า กลับมีสมองคิดเรื่องราวมากกว่าเดิมเพียงเล็กน้อยเพคะ”

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ฮ่องเต้จึงส่งเสียงฮึดฮัดออกมา “เรากลับเห็นว่า สมองเจ้าหาได้ดีขึ้นเท่าใดนัก นิสัยกลับร้ายกาจยิ่งกว่าเก่าเสียอีก”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หาได้สังเกตเห็นอารมณ์ความโกรธเกรี้ยวในคำพูดของฮ่องเต้ไม่ พลางเอ่ยขบขันออกมาเพียงคำ “เป็นหม่อมฉันที่โง่เพคะ”