บทที่ 259

ดวงตาของลู่ซิวเป็นประกาย “ไยพระชายาไม่ไปถามท่านอ๋องด้วยตนเองเล่าพ่ะย่ะค่ะ?”

“เขาจะตอบไหมล่ะ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์หัวเราะเบา ๆ

ด้วยนิสัยของตงฟางหลี แน่นอนว่าจะไม่พูดอะไรเลย

เขา...เป็นคนที่ภายในมืดมนเจ้าเล่ห์ ทว่าภายนอกกลับแสร้งเป็นคนใจดีซื่อตรง

“ไม่มีทาง” ลู่ซิวตอบ “ที่จริงแล้วพระนางมิจำเป็นต้องกังวลเลย ท่านอ๋องเพียงไม่อยากให้พระชายาเข้าไปพัวพันเท่านั้นเอง”

“ท่านไม่อยากให้ข้าเข้าไปพัวพันหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยกกิ่งเหมยที่บังหน้าขึ้น ทำให้ดอกเหมยและหิมะสีขาวร่วงโปรยปรายลงไปพร้อมกัน “ลู่ซิว เจ้าก็สามารถพูดโกหกทั้งที่ลืมตาได้นะ”

“ท่านอ๋องใช้วิธีการบางอย่างจริงพ่ะย่ะค่ะ” ลู่ซิวไม่ปฏิเสธ “แต่พระชายาเคยคิดหรือไม่? ถ้าท่านก้าวผิดไปก้าวเดียว ทางด้านท่านอ๋องก็จะก้าวผิดเช่นกัน สุดท้ายแล้ว ทุกย่างก้าวของพระชายาก็ล้วนเป็นจังหวะก้าวเดียวกันกับของท่านอ๋อง”

“ข้ารู้” ฉินเหยี่ยนเย่ว์หายใจเข้าลึก ๆ

อากาศแห้งและเย็นไหลเข้าปกคลุมแขนขาและกระดูก หนาวเย็นจนรวดร้าวไปหมด

การดำเนินการอย่างระมัดระวังรอบคอบทุกย่างก้าวของตงฟางหลี ขึ้นอยู่กับความสามารถในการเอาตัวรอดของนาง

หากนางถูกมู่เหยี่ยปลิดชีพอย่างรวดเร็ว เรื่องราวคงจะจบลงไปแล้วเมื่อเช้าวานนี้

ชายผู้นั้นคงรู้อยู่แล้วว่านางจะสามารถเดินไปถึงท้ายที่สุดได้ เขาจึงคิดกลยุทธ์เก้าเชื่อมโยงที่น่าตื่นเต้นเช่นนี้

“เขาน่ากลัวจริง ๆ” เสียงของฉินเหยี่ยนเย่ว์แผ่วเบา

ถ้านางสร้างศัตรูกับคนเช่นนั้น เกรงว่านางอาจจะตายโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายอย่างไร

“ลู่ซิว”

นางมองดูชั้นน้ำแข็งและหิมะในระยะไกล “ท่านอ๋อง เขากับซูเตี่ยนฉิง...”

พูดได้ครึ่งคำ กลับหัวเราะกับตัวเอง

ความสัมพันธ์ระหว่างตงฟางหลีและซูเตี่ยนฉิง จะมีอันใดให้ถามกันเล่า?

เขาทั้งหน้าหนาและหัวใจมืดบอด ไม่แน่ทุกสิ่งที่เขาแสดงออกมานั้นทั้งหมดล้วนเป็นการเสแสร้ง