บทที่ 279

นิ้วของตงฟางหลีลูบลายแกะสลักบนถ้วยหยกขาว รูม่านตาแคบฉายแววเจ้าเล่ห์

“มาใส่ยาให้ข้า”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยังคงเมินเขา

เมื่อตงฟางหลีเห็นว่าความสนใจของนางอยู่ที่เจ้าเก้า จึงส่งเสียงแค่นหัวเราะ ทำท่าทางมือลื่น แล้วถ้วยชาก็ตกลงสู่พื้น แตกกระจายเกลื่อน

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตกใจ “ชู่ ท่านระวังหน่อยสิ”

นางหันกลับมาเห็นร่างสูงของตงฟางหลีไหวเอน คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นราวกับเจ็บปวดเหลือคณา จึงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว “ท่านเป็นอะไรไปเพคะ”

ตงฟางหลีพิงเก้าอี้ “ข้าไม่เป็นไร”

“ท่าทางของท่านไม่ได้ดูสบายดีเลย” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ประคองเขา และผลักเปิดประตูห้องด้านใน

“หม่อมฉันก็สะเพร่าเหมือนกัน อาการบาดเจ็บที่ขาของท่านยังไม่หายดี ถูกโบยอีกสามสิบไม้ ซ้ำยังเดินมากเพียงนี้ ต้องไม่สบายเป็นแน่”

“ท่านต้องพักผ่อนนะเพคะ” นางมองดูเลือดที่ไหลซึมออกมาเป็นจุด ๆ จากเสื้อผ้าของเขา มือของนางสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง “ต้องกินยาห้ามเลือด”

“หม่อมฉันจะไปเรียกตู้เหิง”

ตงฟางหลีเห็นว่านางกำลังจะจากไปก็ส่งเสียงหัวเราะหึ “ตู้เหิงไม่อยู่”

“เช่นนั้นหม่อมฉันจะหาองครักษ์มาใส่ยาให้ท่าน”

“ข้าไม่ตายหรอก ไม่ต้องให้พระชายาเป็นกังวล”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยังคิดว่าเขาหงุดหงิดเพราะเจ้าเจ็ดจึงอธิบายอย่างอดทน “ท่านก็อย่าหงุดหงิดไปเลย หม่อมฉันเองก็รู้ว่าชายหญิงมิควรถูกเนื้อต้องตัวกัน มิใช่ว่าต้องเปลื้องผ้าเปรียบเทียบเสียหน่อย ก็แค่เปรียบเทียบมือเท้า ลายฝ่ามือ ผม จำพวกนั้น”

“ข้าไม่มีมือเท้า ไม่มีลายฝ่ามือหรือ? ไม่มีผมหรือ?” ตงฟางหลีหลับตา น้ำเสียงโกรธเคือง

“ท่านไม่ใช่ว่าเกลียดการถูกผู้หญิงเข้าใกล้หรือเพคะ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “มีมากกว่าหนึ่งคนบอกหม่อมฉันว่า สัมผัสเข้าปลายมุมเสื้อผ้า ท่านก็รังเกียจมากแล้ว”

“เจ้าสัมผัสข้ามากี่ครั้งแล้ว? ถ้าข้าคิดเล็กคิดน้อย เจ้าตายร้อยครั้งก็ไม่เพียงพอหรอก” ตงฟางหลีหันหน้าไปทางอื่นแล้วพูด “ใส่ยา”

“หื้ม?”

“ใส่ยาให้ข้า เจ้าเข้าใจไหม?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์สับสนอยู่พักหนึ่ง

สุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวนี้ก็เหมือนกับเด็กอนุบาลในบางด้าน