บทที่ 289

จากนั้นฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงเห็นได้อย่างชัดเจน ว่ามีรอยประทับฝ่ามืออันโอหังสองรอยบนใบหน้าของเฟ่ยชุ่ย

“สาวใช้ข้างกายฮูหยินรองตบเจ้าหรือ?”

เฟ่ยชุ่ยพยักหน้าและสูดจมูก “พระนาง บ่าวไม่เป็นไรเพคะ”

“เป็นสิ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์แอบเสียใจทีหลัง

นางอยากจะแกล้งทำเป็นอ่อนแอให้คู่ต่อสู้ตายใจ แล้วถือโอกาสคว้าชัยในท้ายที่สุด ให้ฮูหยินรองเสียเปรียบครั้งใหญ่ แต่กลับละเลยเรื่องเฟ่ยชุ่ยอาจถูกรังแก

“เฟ่ยชุ่ย” นางจับไหล่เฟ่ยชุ่ยด้วยมือทั้งสองข้าง “ข้าจะบอกว่าเจ้าใจดีมาก แต่ความใจดีไม่ใช่ความอ่อนแอ ไม่ใช่การให้คนอื่นกลั่นแกล้ง เจ้าต้องมีขอบเขตบ้าง”

“อีกสองสามวันกลับไปที่บ้านสกุลฉินกับข้า หากพวกนางรู้ผิด เจ้าอยากยกโทษก็ยกโทษไป และข้าก็ไม่ขวางเจ้า หากพวกนางมิไม่รู้ความผิดเลย เจ้าก็อย่าไปเกรงใจ”

“พระนาง บ่าวไม่เป็นไรจริง ๆ เพคะ ท่านอย่าเป็นห่วงบ่าวเลย” เสียงของเฟ่ยชุ่ยนิ่มนวล

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่พอใจที่เฟ่ยชุ่ยไม่สามารถดำเนินชีวิตตามความคาดหวังได้ เฟ่ยชุ่ยคนนี้ขี้ขลาดเกินไป

“เจ้าไม่ผิด แล้วถือสิทธิ์อันใดมาตบเจ้าด้วยล่ะ? ผู้ที่ตบคนโดยไร้เหตุผล ไม่ว่าจะถูกทุบตีหรือยอมรับผิด ก็ควรแก้ไขและขอโทษ เข้าใจไหม?”

เฟ่ยชุ่ยพยักหน้าอย่างแรง “ฮูหยินรองไม่ได้ทำให้พระนางลำบากใจใช่ไหมเพคะ?”

“ในใจของนางมีความสุขน่ะ จึงไม่ได้ทำข้าลำบากใจ” ดวงตาของฉินเหยี่ยนเย่ว์เย็นชา

ฮูหยินรองกำลังทดสอบนาง สังเกตนาง

ต่อมาเมื่อเขาเห็นนางนำสมบัติล้ำค่าออกมา จึงได้ลดความระมัดระวังลง

ฮูหยินรองมาที่นี่เพื่อถามไถ่ว่าเรื่องราวของมู่เหยี่ยนั้นเป็นเท็จ ทว่าการสืบความจริงแทนฉินเสวี่ยเย่ว์นั้นเป็นจริง

“เจ้ากลับไปก่อน” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตบไหล่เฟ่ยชุ่ย “ข้าจะกลับตำหนักหมิงอวี้”

เมื่อนางเร่งรุดกลับไปยังตำหนักหมิงอวี้ รู้สึกโกรธมากจนดื่มชาไปสามแก้วถึงได้สงบลง

“พระนาง ท่านถูกฮูหยินรองทำให้โกรธหรือพ่ะย่ะค่ะ?” ตู้เหิงมองดูสีหน้าของนางแล้วเดินเข้ามาใกล้ “ไม่เช่นนั้น กระหม่อมจะส่งคนมาปล้นนางระหว่างทาง ทำให้นางกลัวจนตายไปครึ่งหนึ่ง”