บทที่ 325

เพลิงโทสะสายหนึ่งของฉินเหยี่ยนเย่ว์ถูกขวางเอาไว้ ระบายออกไปไม่ได้ จึงทำได้เพียงกัดเขาอย่างแรง

ตงฟางหลีรู้สึกเจ็บ ทว่าไม่ได้ปล่อยตัวนาง

เขาจุมพิตอย่างอ่อนโยน ราวกับว่ากำลังปลอบโยน

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มิอาจฝืนทนต่อไปที่จะออกแรงกัด จึงหลับตาลง

“เจ้าช่างโง่เขลาเสียจริง” ผ่านไปสักพัก ตงฟางหลีถึงได้ปล่อยนางไป ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกอับจนหนทาง “ข้าเพียงแค่เตือนเจ้าว่าสถานการณ์ไม่ปกตินัก เหตุใดเจ้าจึงดึงเรื่องอื่นมามากมายถึงเพียงนี้?”

“เป็นท่านที่เยาะเย้ยหม่อมฉันก่อน” ฉินเหยี่ยนเย่ว์หันหลังให้เขา

“หากข้ามองไม่ผิด นี่น่าจะเป็นรถม้าของตระกูลเหลยอันโหวกระมัง ส่วนสตรีที่ตั้งครรภ์ น่าจะเป็นฮูหยินเหลยอันโหว” ตงฟางหลีพูด “ข้าไม่แนะนำให้เจ้าเข้าไปช่วยเหลือเท่าใดนัก เสแสร้งทำเป็นไม่เห็นเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด”

“เหลยอันโหว?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ไร้ซึ่งความทรงจำใด ๆ “เขามีมนุษยสัมพันธ์แย่มากหรือ?”

“ไม่ใช่แค่แย่เท่านั้น แต่ชื่อเสียงฉาวโฉ่ต่างหาก” ตงฟางหลีพูดอธิบาย “ฮูหยินเอกของเหลยอันโหวเป็นสตรีจากตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงดีงามมากคนหนึ่ง เชี่ยวชาญด้านดนตรี การเดินหมาก การเขียนหนังสือและภาพวาด ในเมืองเหวินจิงนับว่าเป็นสตรีมากความสามารถที่มีชื่อเสียง นางกับเหลยอันโหวเป็นคู่รักวัยเด็ก หลังแต่งเป็นสามีภรรยา เหมาะสมดั่งกิ่งทองใบหยก สามีร้องภรรยารับ กลายเป็นเรื่องราวดี ๆ ตอนหนึ่ง”

“ผู้ใดจะรู้ แต่งไม่ถึงสามปี เหลยอันโหวก็แต่งกับอนุรูปโฉมสะคราญคนหนึ่ง อนุคนนั้นฝีมือเหี้ยมโหด ทรมานเมียเดิมและเด็กจนตาย เหลยอันโหวรู้ทั้งรู้ว่าเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น กลับปล่อยไปไม่สนใจ แค่ป่าวประกาศให้คนข้างนอกรู้ว่าเสียชีวิตอย่างกะทันหัน”

“ต่อมา น้องชายของเมียเดิมรู้สึกว่าผิดปกติ หลังจากสืบหาจนได้ความจริงมา ก็เปิดเผยเรื่องนี้ออกไป ตำหนิว่าเหลยอันโหวหลงใหลอนุจนลืมภรรยา วุ่นวายไปจนถึงเสด็จพ่อ เสด็จพ่อตื่นตะลึง จึงตัดบรรดาศักดิ์และตำแหน่งขุนนางของเขา ลดขั้นเป็นสามัญชน ภายหลังย่าของเหลยอันโหวก็ได้ออกหน้าขอร้องพระพันปี พระพันปีทรงพระทัยอ่อน จึงให้รักษาตำแหน่งขุนนางของเขาไว้”

“เหลยอันโหวผู้นั้นไม่เพียงแต่ไม่สำนึกผิด ยังแต่งตั้งอนุเหี้ยมโหดคนนั้นขึ้นตำแหน่งฮูหยินเอกแทน เรื่องนี้แพร่กระจายเป็นวงกว้างในเมืองเหวินจิง กอปรกับเมียเดิมมีนิสัยดีงาม มักจะทำความดีอยู่บ่อย ๆ ผู้ที่เคยได้รับความกรุณารู้สึกซาบซึ้งในพระคุณ จากหนึ่งลือไปถึงสิบ จากสิบลือไปถึงร้อย เหลยอันโหวจึงกลายตัวแทนของคนทรยศ ผู้คนต่างรังเกียจ”

“ส่วนอนุคนนั้น ก็คือสตรีที่เจ้าอยากจะช่วยเหลือ” ตงฟางหลีกล่าวเสียงเย็นชา “ตอนนี้เจ้ารู้หรือยังว่า เหตุใดเหล่าชาวบ้านเพียงแค่มองดูรอบ ๆ แต่ไม่ให้ความช่วยเหลือ? นี่ก็คือกรรมตามสนอง”

“ไปกันเถอะ อย่าได้สร้างสัมพันธ์กับคนเช่นนี้เลย”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ละล้าละลังเล็กน้อย