บทที่ 330

“เรือนโยวหลานของข้าเล็กยิ่งนัก อีกทั้งยังอากาศหนาวอีกด้วย พวกเจ้าพักผ่อนอยู่ที่นี่ให้ดีเถอะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ลูบศีรษะพวกเขา “จริงด้วย เสี่ยวจิ่ว แม่นมเองก็พักผ่อนอยู่ในที่ที่อบอุ่นเช่นกัน เจ้าอย่าได้เป็นห่วงนางเลย”

ตงฟางจิ่งหยักหน้า เปล่งเสียงอืออาออกจากลำคอ

“เสี่ยวจิ่วบอกว่าเขาเคยไปเยี่ยมแม่นมแล้ว แม่นมนอนหลับสบายยิ่งนัก เขาจึงวางใจ” ตงฟางอิ๋งพูดแปล

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าเองก็ควรกลับได้แล้ว” ขณะที่นางสวมอาภรณ์ตัวหนาและคิดจะจากไปนั้น ตงฟางหลีที่สีหน้ามืดครึ้มพลันหยัดกายขึ้นยืน จากนั้นก็รวบตัวนางขึ้นมา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตกใจจนหน้าถอดสี

ไม่รอให้นางมีปฏิกิริยาตอบโต้ ตงฟางหลีก็อุ้มนางพาดบ่าเข้าไปในห้อง ปิดประตูจนเกิดเสียงดังปัง

“ตงฟางหลี ท่านเสียสติอันใดอีก?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตกใจจนหัวใจเต้นตุบ ๆ

ตงฟางหลีเปล่งเสียงสูงออกมา “ตู้เหิง เจ้าอึดอัดใจมากพอแล้วก็ไปดูแลผีน้อยสองคนนั้นให้กินข้าวพักผ่อนเสีย”

ตู้เหิงที่ถูกทิ้งไว้ที่หน้าประตูจวนหลูหยางอ๋องกำลังนอนแผ่บนหลังคาพูดจากระทบกระทั่งและดื่มสุราเย็นด้วยความโกรธเคืองอัดแน่นอยู่เต็มอก

ครั้นได้ยินคำสั่งของตงฟางหลี ก็ตกใจจนสะดุ้งสุดตัว รีบอุ้มไหสุรากระโดดลงจากหลังคา

เขาดื่มสุราจนมึนเมา ขาสองข้างอ่อนยวบ ร่วงลงไปนั่งสะอึกอยู่กับพื้น

“ตู้เหิง” หลังตงฟางอิ๋งเห็นตู้เหิง ดวงตาก็เป็นประกายระยิบระยับ ก่อนกระโจนเข้าหาในทันที “ที่แท้เจ้าก็อยู่บนหลังคานี่เอง ไม่หนาวหรือ? พวกเรามาเตะลูกขนไก่กันเถอะ”

“ลูกขนไก่” ตงฟางจิ่วออกเสียงได้ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

“ไม่เตะพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมอารมณ์ไม่ดี” ตู้เหิงโบกมือ

“เข้ามาในห้องสิ ข้างนอกอากาศหนาวยิ่งนัก” ตงฟางอิ๋งลากเขาเข้ามาในห้อง แล้วหยิบลูกขนไก่ออกมา

เขาประกาศกร้าวว่าจะเตะลูกขนไก่ออกไป “มาสิตู้เหิง ข้าจักยอมให้เจ้าสักสองสามตา”

“ยอม...” ตงฟางจิ่วได้เล่นเช่นนี้เป็นครั้งแรก เขาติดตามอยู่ด้านหลังตงฟางอิ๋ง ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ เห็นได้ชัดว่ามีความสุขเป็นอย่างยิ่ง

ลูกขนไก่ร่วงลงบนหน้าผากของตู้เหิงหนัก ๆ เจ็บเสียจนเขาสร่างเมาเล็กน้อย

เขาลูบหน้าผากแดงเผือก แล้วมองท่าทีภาคภูมิใจของเจ้าสองผีตัวน้อย ก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ท่านอ๋องรังแกกระหม่อม โยนกระหม่อมทิ้งไว้ที่ถนนใหญ่ ผีเด็กตัวน้อยทั้งสองก็รังแกกระหม่อม ดูสิว่ากระหม่อมจะไม่สั่งสอนพวกท่าน”

เขาใช้เท้าหนึ่งข้างเตะลูกขนไก่กลับไป