บทที่ 335

“เมื่อวานหลังจากที่บรรพบุรุษเฒ่ามิเห็นท่านมานั้น เขาก็ถูกข้าลากกลับไป ทั้งยังโมโหเสียจนมิเป็นอันกินอันนอน” ลู่ซิวกล่าว “รุ่งเช้าเขายังกล่าวอยู่เลยว่าท่านจักต้องมา มิทันไรท่านก็มาเยือนเสียแล้ว ข้าคิดว่าท่านอ๋องจักมิยอมปล่อยตัวท่านมาเสียอีก ดังนั้นจึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย”

“ท่านผู้เฒ่าแผนการแยบยลยิ่งนัก” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดไม่ออก “พาข้าไปหาเขาเถอะ”

“บรรพบุรุษเฒ่าไม่อยู่ที่จวนพ่ะย่ะค่ะ”

“หือ? เขาคาดการณ์ว่าข้าจักมา แต่ตนเองกลับมิอยู่ที่จวน?”

“เขาไปที่สำนักหมอหลวง” ลู่ซิวกล่าว “เมื่อวานนี้ หลังจากที่ท่านผู้เฒ่าตัดสินใจจักเขียนตำราแพทย์เล่มใหม่นั้น วันนี้ยามเช้าเขาก็รีบออกเดินทางไปบรรยายที่สำนักหมอหลวงในทันที”

“บรรยาย?”

“ใช่ แท้จริงแล้วการบรรยายเป็นเรื่องรอง ทว่า บรรพบุรุษเฒ่าได้ทำการเรียกตัวลูกศิษย์และหมอหลวงทั้งหมดมา เขาต้องการเอ่ยถามถึงกรณีคนไข้ที่มีอาการคล้าย ๆ กัน เพื่อที่ท่านผู้เฒ่าจักได้ตัดสินใจว่าควรจะเก็บรวบรวมไว้เป็นกรณีศึกษาในตำราการแพทย์หรือไม่”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” ฉินเหยี่ยนเย่ว์นึกชื่นชมผู้เฒ่าลู่จินยิ่งนัก

บ่มเพาะความรู้ ฝึกสอนเหล่าบรรดาแพทย์หลวงที่มีคุณธรรมนับว่าเป็นหมอเทวดา ทักษะการเขียนตำราแพทย์ที่เหนือคน

เขาสมควรได้รับตำแหน่งปรมาจารย์

“ลู่ซิว เจ้าช่วยพาข้าไปสำนักหมอหลวงได้หรือไม่?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “ข้าก็อยากจะฟังเช่นกัน”

“ได้พ่ะย่ะค่ะ ทว่า…” ลู่ซิวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ท่านอ๋องจักยินยอมหรือไม่?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เลิกคิ้วขึ้น

ด้วยนิสัยที่เย่อหยิ่งของตงฟางหลีนั้น หากเขารู้ว่านางอยู่ในดงบุรุษเช่นนี้ละก็ ย่อมต้องหน้ามืดมิสบอารมณ์อย่างแน่นอน

“พวกเราจักไม่บอกเขา”

ลู่ซิวหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนจะพาฉินเหยี่ยนเย่ว์ ไปที่สำนักหมอหลวงในทันที

สำนักหมอหลวงอยู่ห่างจากพระราชวังเดินทางออกไปยังทางตะวันออกเฉียงใต้สามกิโลเมตร ห่างจากจวนตระกูลลู่เพียงแค่หนึ่งกำแพงกั้นเท่านั้น