บทที่ 337

เขาลูบเครา พยักหน้าอย่างมิอาจหยั่งรู้ได้ “วางใจได้ มันไม่ใช่แค่เรื่องขององค์ชายเก้าเท่านั้น ไว้ข้าเตรียมพร้อมแล้วก็จะไปหาจ้งหัวเอง เรื่องของศิษย์น้องหญิงก็คือเรื่องของข้า”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกซาบซึ้งใจมาก

การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนางและตงฟางหลีไม่สามารถซ่อนชายชราได้ดั่งคาด

“ขอบคุณศิษย์พี่แล้ว”

เมื่อเอ่ยลาลู่จิ้น ตอนที่นางและลู่ซิวจากไป ลู่ซิวกลับมีเรื่องที่ต้องทำ

“ไปทำธุระของเจ้าเถอะ รถม้าของจวนอ๋องเจ็ดน่าจะมาถึงหน้าประตูแล้ว ข้ากลับไปเองได้” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดขึ้น “เฟยอิ่งเองก็แอบตามปกป้องข้าอยู่ ไม่ต้องกังวล”

ลู่ซิวกล่าวขออภัย และรีบจากไป

หลังจากที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์ออกจากสวนซิ่งแล้ว ก็เดินเล่นรอบสำนักหมอหลวงอย่างสบาย ๆ

สำนักหมอหลวงใหญ่มาก และความรับผิดชอบแต่ละเรือนต่างกัน

นางสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นยาอบอวลเต็มลาน ทำให้ใจลอยย้อนกลับไปช่วงเวลาที่เคยทำงานในโรงพยาบาล

ครั้นกำลังจะถึงประตู นางก็จำได้อีกครั้งว่าในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาใช้ยาสมุนไพรพิเศษไปไม่น้อยเลย อย่างไรเสียก็มาที่

สำนักหมอหลวงแล้ว จึงนำบางอย่างกลับไปได้พอดี

ยาสมุนไพรพิเศษไม่เหมาะสมที่จะเอาไปอย่างเปิดเผย นางจึงตามหาเด็กยาและเอ่ยขอที่อยู่ของหมอหลวงหลิน

โชคดีที่หมอหลวงหลินไม่ได้เข้าไปทำงานในวัง แต่อยู่ที่ฝ่ายยา

นางถามเส้นทางการเดินทาง

ฝ่ายยาเป็นสถานที่ปรุงยา และผลิตยา แตกต่างกับห้องยาหลวงแบบดั้งเดิมเป็นอย่างมาก

เมื่อเข้าไป ก็ได้กลิ่นอันไม่น่าอภิรมย์เท่าใดนัก

ทั้งเหม็นทั้งเปรี้ยว ทำให้จมูกดับได้เป็นอย่างดี

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ขมวดคิ้วพลางค้นหาด้านในไปรอบ ๆ แต่ไม่พบเงาของหมอหลวงหลินเลย