บทที่ 340

เมื่อกลับมาถึงจวนอ๋องเจ็ด มีรถม้าที่คุ้นตาจอดอยู่ที่ประตูจวนอ๋อง

เป็นรถม้าของจวนอ๋องหลูหยาง

หัวใจของฉินเหยี่ยนเย่ว์บีบรัดแน่นขึ้น กลัวว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับองค์หญิงเย่ว์ลู่ นางจึงเดินกลับตำหนักหมิงอวี้ในไม่กี่ก้าว

ในลานตำหนัก ชายชราที่แข็งแรงกำลังเล่นสนุกสนานอยู่กับตงฟางอิงและตงฟางจิ่ว

“อ๋องหลูหยาง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เห็นว่าคนที่มาไม่ใช่เหอเซียงแต่เป็นอ๋องหลูหยางเอง จึงรู้สึกใจพองโตขึ้นมา

นางให้ความคิดที่ไม่ดีแก่เย่ว์ลู่ หากอ๋องหลูหยางมาเพื่อชำระบัญชี นางคงพูดลำบาก

“ชายาอ๋องเจ็ด” อ๋องหลูหยางประสานมือคารวะด้วยความเคารพ

เขากอดเอาใจเด็กทั้งสองคนแล้วพูดว่า “เจ้ากลับมาแล้ว ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้าน่ะ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองใบหน้าที่จริงจังของเขา จึงได้พยักหน้าอย่างจริงจัง “เจ้าเก้า เจ้าสิบ ไปเล่นเถอะ อ๋องหลูหยาง เชิญด้านในเพคะ”

ตงฟางอิงยังคงต้องการเรียนรู้กับอ๋องหลูหยาง จึงเม้มปาก อยากงอแง ทว่านึกขึ้นได้อีกครั้งว่าเขาต้องการเป็นแบบอย่าง พยายามที่จะเป็นพี่ชายที่ดี จึงปรบมือขึ้น “เสี่ยวจิ่ว ไป พวกเขาไม่อยากเล่นกับพวกเราแล้ว พี่จะพาเจ้าไปเล่นเอง”

ตงฟางจิ่วเชื่อฟังคำสั่งของเขา

เด็กทั้งสองวิ่งออกไปอย่างบ้าคลั่ง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ส่ายหัวไปมาเบา ๆ

หน้าที่การเรียนตามปกติของตงฟางอิงนั้นหนักมาก ไม่ง่ายนักที่จะได้หยุดพัก แล้วเขาจึงวิ่งอย่างดุเดือดราวกับม้าป่า บ้าไปแล้ว

“ตู้เหิง ดูแลพวกเขาให้ดี อย่าให้พวกเขาไปเล่นริมน้ำเด็ดขาด แล้วก็ห้ามพวกเขาไปเล่นลื่นน้ำแข็งด้วย”

เมื่อนางเข้ามาในห้อง เห็นตงฟางหลีตื่นแล้ว จึงให้คนมายกน้ำชา