บทที่ 348

จวนอ๋องเจ็ด ตำหนักหมิงอวี้

ข้างนอกอากาศหนาวเย็นมาก

เตาผิงไฟในห้องกำลังโหมลุกไหม้ เต็มไปด้วยความอบอุ่น

ตงฟางหลีพิงเบาะนุ่ม เล่นหมากรุกกับตงฟางอิงอย่างใคร่ไม่ไยดีนัก

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รักษาบาดแผลบนตัวของตงฟางจิ่วอย่างระมัดระวัง

เด็กมีความสามารถในการรักษาบาดแผลให้หายสนิทที่แข็งแกร่งมาก ในเวลาเพียงสองสามวัน บาดแผลก็ตกสะเก็ดแล้ว

สิ่งที่ลำบากกว่านั้นคือแผลเปื่อยจากอากาศหนาวเย็น นิ้วมือและใบหน้าได้รับผลกระทบเป็นพิเศษ

ทว่าหลังจากอยู่ในสภาพแวดล้อมที่อบอุ่น จุดที่ถูกลมเย็นก็จะเริ่มคัน ตงฟางจิ่วอดไม่ได้ที่จะเกา ซึ่งมันเจ็บมาก

“เสี่ยวจิ่วโตแล้วจะกลายเป็นชายหนุ่มงามล่มเมืองไม่แพ้ท่านเป็นแน่ น่าเสียดายใบหน้าเล็ก ๆ นี้” นางถอนหายใจ “หลังจากที่ถูกความเย็นกัด แม้จะฟื้นตัวแล้ว แต่ผิวส่วนนั้นก็จะทิ้งความเสียหายไว้”

เมื่อตงฟางหลีได้ยินสีหน้าก็มืดลง ส่งเสียงหึอย่างเย็นชา “ลูกผู้ชายอกสามศอก บนใบหน้ามีแผลนิดหน่อยจะนับเป็นอะไรได้ จากนี้ไปเจ้าเก้าจะมีจิตใจเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ การเรียกเขาว่าชายงามล่มเมืองคือการดูถูก”

ตงฟางอิงก็พยักหน้าเช่นกัน “ใช่ ลูกผู้ชายต้องมีจิตใจอันทระนงองอาจ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองความเห็นอันเป็นเอกฉันท์ที่หาได้ยากระหว่างพี่น้องทั้งสอง และทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าตงฟางหลีถูกจัดอันดับให้เป็นบุรุษรูปงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง

และมันเป็นจริงอย่างที่ตู้เหิงพูด หากคนผู้นี้รู้ว่าตนได้รับการจัดอันดับให้เป็นที่หนึ่งสามปีซ้อน เขาจะกวาดล้างหอหมิงเย่ว์ให้ราบคาบอย่างแน่นอน

“พี่น้องอย่างพวกท่านสืบทอดกรรมพันธุ์ที่ยอดเยี่ยมนัก หน้าตาดีแล้วยังโทษคนอื่นอีกหรือ?” นางยิ้ม

ในบรรดาท่านอ๋องที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว แค่สุ่มหยิบขึ้นมาก็ล้วนเป็นบุรุษรูปงามหาได้ยาก

นำโดยตงฟางหลี ตามด้วยพี่รอง ต่อมาเป็นอ๋องสามตงฟางลั่ว

น่าเสียดายที่แม้ว่าตงฟางหลีจะมีรูปโฉมงามล่มเมือง แต่เขาก็ไม่ได้เป็นทั้งบุตรชายคนโตและทายาทสายตรง ความเป็นไปได้ที่จะกลายเป็นองค์รัชทายาทจึงต่ำมาก อีกอย่างเขาไม่ชอบยุ่งกับอิสตรี สำหรับสตรีสูงศักดิ์ที่ต้องการปีนป่ายขึ้นที่สูง เขาก็คือบุปผาบนยอดเขาสูงที่ไร้รสชาติและต้องทิ้งไปอย่างน่าเสียดาย

พี่รองมีรูปลักษณ์เย็นชาและพิการทางร่างกาย ยิ่งไม่อาจกลายเป็นองค์รัชทายาทได้