บทที่ 357

“ผู้ใจบุญที่รับเลี้ยงบอกกับบ่าวว่า บ่าวเกือบจะตายแล้วเพคะ แต่โชคดีถึงมีชีวิตรอดมาได้ พระชายาอ๋องสาม บ่าวหมดหนทางไปแล้ว เห็นแก่ความสัมพันธ์นายบ่าวของพวกเรา รับบ่าวไว้ด้วยเถอะเพคะ”

หู่พั่วโขกศีรษะกับพื้นอย่างแรง

ฉินเสวี่ยนเย่ว์ขมวดคิ้วแน่น

เป็นเพราะบาดเจ็บสาหัสจึงทำให้สูญเสียความจำไป นี่ก็อาจเป็นไปได้

ทว่า ตอนนี้เกิดเรื่องประเดประดังขึ้นมากมาย นางมิอาจเก็บเอาไว้ได้

ขณะที่กำลังจะปฏิเสธหู่พั่วออกไป กลุ่มคนที่ท่าทางราวกับองครักษ์กลุ่มหนึ่งพลันกระโจนเข้ามาด้วยท่าทีดุดัน

“สาวใช้ที่หนีออกจากจวนอ๋องเจ็ดอยู่ข้างหน้า จะต้องรีบจับตัวกลับไปให้ได้ เจ้า พวกเจ้า ถอยไปให้หมด มิต้องมองแล้ว” เหล่าองครักษ์ที่ดุร้ายผลักฝูงชนที่ล้อมรอบออก และมาถึงตรงหน้ารถม้า

หลังจากหู่พั่วเห็นพวกเขา สีหน้าพลันเปลี่ยนไป ก่อนจะรีบถลาเข้ามาตรงหน้าฉินเสวี่ยเย่ว์ด้วยความหวาดกลัว

“พระชายาอ๋องสามช่วยด้วยเพคะ บ่าวมิอาจกลับไปได้ หากบ่าวกลับไปแล้วจักต้องตายแน่นอน” นางทั้งร้องไห้ทั้งกรีดร้อง ราวกับคนเสียสติก็มิปาน “พระชายาอ๋องสาม ช่วยบ่าวด้วยเพคะ”

เหล่าองครักษ์ขมวดคิ้วแน่น “หุบปากเสีย นางสาวใช้น่าตาย หยุดป้ายสีจวนอ๋องเจ็ดเสียที รีบพาตัวไป”

“พวกเจ้ามองอันใด? เรื่องนี้ไม่อนุญาตให้ไปพูดข้างนอก หากมีพวกกล้าไปพูดจาไร้สาระ ก็อย่าโทษข้าว่าไม่เกรงใจ”

ฝูงชนกล้าโกรธแต่ไม่กล้าพูดออกมา สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปที่รถม้า

เหล่าองครักษ์ก้าวเข้าไปลากตัวหู่พั่ว

หู่พั่วดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง กอดล้อรถม้าไม่ปล่อยมือ “พระชายาอ๋องสาม ช่วยด้วยเพคะ หากบ่าวถูกจับตัวกลับไป จะต้องตายแน่เพคะ”

ฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างพากันถอนหายใจ ก่อนจะมีคนที่ใจกล้าโห่ร้องนำออกมา เรียกร้องอย่างแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรมให้ฉินเสวี่ยเย่ว์ยื่นมือเข้าช่วย

เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ

ฉินเสวี่ยเย่ว์ขมวดคิ้วมุ่น

องครักษ์เหล่านี้สวมเครื่องแบบของจวนอ๋องเจ็ด พวกเขาเป็นคนของจวนอ๋องเจ็ดจริง ๆ