บทที่ 381

หลังจากที่ในห้องมืดลง ทุกสิ่งในพื้นที่อันกว้างใหญ่ก็เงียบสนิท

“ปู่?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จ้องมองไปที่แท่นทรงกลมอันมืดสนิทอย่างว่างเปล่า ไม่สามารถตอบสนองได้เป็นเวลานาน

เมื่อคิดว่านางกับปู่แยกจากกันตลอดกาล แล้วคิดว่าปู่ของนางก็คือเทพลวงโลกในตำนาน คิดถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ อารมณ์ความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้คืบคลานเข้ามาในใจของนาง

หัวใจเจ็บปวด และไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้อยู่เล็กน้อย

“นี่ ตาแก่น่าตายอย่าเพิ่งไปสิ” นางยืนขึ้น น้ำเสียงของนางตัดขัด “หนูยังมีคำถามอีกเยอะแยะที่อยากถามปู่นะ”

นางใช้วิธีเมื่อครู่ เอาแหวนขูดหน้าจอบนแท่นทรงกลมไม่หยุด “เป็นแค่ภาพเงา หยุดหยิ่งได้แล้ว รีบกลับมาเร็วเข้า หนูมีเรื่องจะพูดกับปู่อีกนะ”

“ปู่กลับมาสิ ทำไมปู่ถึงทิ้งหนูไว้ที่นี่คนเดียวล่ะ?”

หน้าจอไม่ตอบสนอง แล้วก็ไม่มีลำแสงปรากฏขึ้นด้วยเช่นกัน

ทุกสิ่งเมื่อครู่นี้เป็นเหมือนความฝัน

ความฝันลวงตาที่ไร้สาระ

“เหยี่ยนเย่ว์” ตงฟางหลีกอดนาง “อย่าทำแบบนี้สิ ไม่ใช่ว่าเจ้าเคยพูดหรือ? มันเป็นแค่ภาพเงาน่ะ”

“ตงฟางหลี” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กระชับแขนและกอดเขาแน่น เสียงของนางลึกล้ำ “หม่อมฉัน...ขอโทษ หม่อมฉันสับสนนิดหน่อย”

ตงฟางหลีไม่รู้ว่าควรจะปลอบนางอย่างไรดี

ทุกสิ่งที่พบเจอในวันนี้ ทลายความเข้าใจเดิมของเขาไปแล้ว

แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญ

นางไม่ได้ไป นี่ก็เพียงพอแล้ว

ในความมืดมิดอ้างว้าง ได้ยินเพียงเสียงหัวใจและลมหายใจของกันและกันเท่านั้น

ตงฟางหลีกอดนาง อยู่กับนาง เงียบงันท่ามกลางความมืดมิด