บทที่ 386

กลุ่มควันที่ลอยพวยพุ่งขึ้นจากกระถางธูปป๋อชานกลายเป็นสีชมพูอ่อน ราวกับมีระรอกคลื่นพัดอยู่ภายในห้อง

เป็นดั่งดวงจันทราและดวงดารา ไม่รู้ว่าจะเป็นคืนนี้หรือว่าคืนไหน

ตงฟางหลีตะกละตระกรามไม่เพียงพอ ราวกับว่าจะกลืนนางลงไปทั้งตัว ร้อนแรงเสียจนทำเอานางไม่รู้จะทำอย่างไรดี

เป็นครั้งแรกที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกว่าตงฟางหลีร้อนแรงถึงเพียงนี้

ขณะนางคิดจะตอบสนองให้แก่เขานั้น ท้องพลันร้องโครกครากขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

ตงฟางหลีชะงักไปอย่างชัดเจน ก่อนจะปล่อยริมฝีปากของนางให้เป็นอิสระทันที ใช้หน้าผากจรดหน้าผากของนาง พลางหัวเราะเสียงเบา “เจ้าหิวงั้นหรือ?”

“อืม รู้สึกว่ากระเพาะว่างเปล่า แล้วก็ใจสั่นอยู่บ้าง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์คลำชีพจรให้กับตนเอง “ไม่เป็นอะไร แค่นอนนานเกินไปเท่านั้น เลือดไหลเวียนได้ไม่ดี กินอะไรบ้าง ออกกำลังกายสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว”

ตงฟางหลีแววตาเป็นประกาย

เขาจัดอาภรณ์ให้เรียบร้อย ก่อนจะเอ่ยไปทางประตู “ตู้เหิง ยกสำรับเข้ามา”

ได้ยินเพียงเสียงดังโครมครามเท่านั้น

ที่ด้านนอกประตูมีบางอย่างกระแทกโดนขอบประตู ก่อนจะตามด้วยเสียงร้องด้วยความตกใจออกมาหนึ่งคำรบ แล้วตู้เหิงที่กุมศีรษะด้วยความตื่นตกใจก็ปรากฎตัวขึ้นที่ประตู

“อา กระหม่อมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น มิได้แอบมอง มิได้แอบฟังเลยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพียงไม่ทันระวังจึงหกล้มไป” เขาโบกมือพลางพูดอธิบาย “ท่านอ๋อง นี่เป็นความจริง ท่านต้องเห็นได้อย่างชัดเจนนะพ่ะย่ะค่ะ”

ตงฟางหลีสีหน้าดำทะมึน

เจ้าตู้เหิงมีพิษ ล้วนแต่เลือกจะปรากฎตัวขึ้นในเวลาไม่เหมาะสมได้ทุกครั้ง

ตู้เหิงมองบรรยากาศที่ผิดแปลกไปภายในห้อง ก็ยกมือขึ้น สาบานต่อสวรรค์อย่างสัตย์จริง

“ข้าให้เจ้าไปเตรียมสำรับ เจ้าหูหนวกงั้นรึ?” ตงฟางหลีตัดคำพูดเยิ่นเย้อของเขา “ยืนซื่อทำไมเล่า? ยังไม่รีบไปอีก รีบไสหัวไปเสีย”