บทที่ 66

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ก้มหน้ามองสิ่งของในมือ หน้าผากกระตุกอย่างรุนแรง

ยาและอุปกรณ์เหล่านี้ดูเหมือนออกแบบมาสำหรับตงฟางหลี ยกเว้นวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้า

แหวนให้นางช่วยตงฟางหลีต่อเส้นเอ็นกลับคืนหรือ?

นางดิ้นรนไม่น้อย กลับยังต้องรักษาเขาอย่างเชื่อฟังหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น นางรู้สึกว่าแหวนกำลังโกรธ และแรงพุ่งปะทะเมื่อครู่คือการลงโทษ

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกว่าตนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว แหวนจะโกรธได้อย่างไร?

การปรากฏตัวของโรงพยาบาลในแหวนก็อัปมงคลมากพอแล้ว เรื่องไร้สาระอย่างการที่แหวนจะมีอารมณ์ความรู้สึกนั้น ต้องเป็นภาพหลอนที่เกิดจากอาการกลัวเลือดเป็นแน่

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองยาในฝ่ามือ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงถอนหายใจ

กระทำชั่วที่ตนนำมาสู่ตน ยากจะทานทนได้

นางเองก็หนีไม่พ้นกฎข้อนี้

นางเก็บของที่ไม่ได้ใช้ไว้ในแขนเสื้ออย่างเงียบ ๆ ซ่อนไว้ให้ดี ก่อนจะพยายามเข้ามาหาตงฟางหลี

“ยังไม่พออีกหรือ?” ตงฟางหลีไม่มีเรี่ยวแรงหลงเหลืออยู่แล้ว เขารู้สึกได้ว่าฉินเหยี่ยนเย่ว์เข้ามาใกล้ ทว่าดวงตาก็ไม่เปิดออกเลย มุมปากที่งดงามยกขึ้นเล็กน้อยพลางเย้ยหยันขึ้น “ถ้าข้าตาย เจ้าจะพอใจหรือไม่?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขา

นางคว้าข้อมือของเขา อดทนกับความกลัวเลือดและตรวจดูอย่างระมัดระวัง

เอ็นข้อมือขาดไปสามเส้น ไม่มีอาการบาดเจ็บถึงเส้นประสาท ตราบใดที่เย็บเส้นเอ็นและยึดด้วยการเข้าเฝือก ดูแลรักษาสองสามเดือนร่วมกับการรักษาอื่น ๆ อาการก็ควรจะกลับคืนสู่ภาวะปกติ

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ผูกผ้าเช็ดหน้าไว้ส่วนบนของแขนเพื่อห้ามเลือดเฉพาะที่

“อดทนหน่อยนะเพคะ เจ็บนิดหน่อย”

นางโรยผงห้ามเลือดไปด้านบนเพื่อหยุดเลือดก่อน จากนั้นใช้น้ำยาฆ่าเชื้อเพื่อฆ่าเชื้อที่บาดแผล

หลังจากการรักษาแบบง่าย ๆ ก็พันผ้าพันแผลปลอดเชื้อ

ตงฟางหลีเปิดเปลือกตาครึ่งหนึ่ง ได้เห็นถึงการเคลื่อนไหวของนางอย่างคลุมเครือ “เจ้ากำลังทำอันใด”