บทที่ 119

อาศัยจังหวะที่ฮูหยินผู้เฒ่าลู่เตรียมเคลื่อนย้ายคุณชายน้อยลู่กลับไปที่สกุลลู่ อวิ๋นฝูหลิงก็ออกไปเจออวิ๋นจิงมั่วกับลูกพี่อู๋

เมื่อมาที่โถงด้านหน้า จึงเพิ่งพบว่าพวกหัวหน้าหมู่บ้านโจวก็มาถึงแล้วเช่นกัน

ก่อนหน้านี้ยามที่อยู่ในเขาเฟิ่งลั่ว คนในหมู่บ้านก็ตามอวิ๋นฝูหลิงมาขุดซานเย่ากับสมุนไพรอื่น ๆ อยู่ไม่น้อย

ดังนั้นหลังจากขั้นตอนการลงหลักปักฐานเสร็จสิ้นแล้ว ทุกคนก็มาที่สำนักผิงอัน เพราะต้องการนำซานเย่ากับสมุนไพรที่มีมาแลกเปลี่ยนเป็นเงิน เมื่อกลับไปยังสถานที่ที่ลงหลักปักฐาน จะได้ซื้อของได้

ก่อนหน้านี้อวิ๋นฝูหลิงไม่มีเวลาถาม ยามนี้หลังจากถามหัวหน้าหมู่บ้านโจว จึงเพิ่งทราบว่าพวกเขาได้ตั้งรกรากอยู่ที่หมู่บ้านซวงหลินในอำเภอชิงหยวน

ยามที่หัวหน้าหมู่บ้านโจวขายสมุนไพร ก็ได้ถามนายท่านหางมาบ้างแล้ว

ครานี้มีการจัดสรรสถานที่หลายแห่งให้กับผู้ประสบภัย ซึ่งในบรรดานั้นหมู่บ้านซวงหลินนับว่าเป็นสถานที่ที่ดีมาก อยู่ติดภูเขาแม่น้ำ ทั้งยังมีที่ดินอุดมสมบูรณ์ด้วย

ชาวบ้านส่วนใหญ่ต่างคิดว่าเป็นเพราะโชคดี มีเพียงหัวหน้าหมู่บ้านโจวกับคนส่วนน้อยเท่านั้น ที่คิดว่าพวกเขาหาได้มีอำนาจหรืออิทธิพล ทั้งยังไม่ได้แสดงความเคารพต่อหัวหน้าเจ้าหน้าที่ ทว่ากลับได้สถานที่ที่ดีเช่นนี้ กว่าครึ่งย่อมเป็นผลมาจากแม่นางอวิ๋น

หัวหน้าหมู่บ้านโจวเห็นนายท่านหางกับคนใช้ของคุณชายกู้ผู้นั้น ไปพูดบางอย่างกับหัวหน้าเจ้าหน้าที่ซึ่งทำหน้าที่ลงทะเบียน

การที่นายท่านหางและคุณชายกู้ทุ่มเทเช่นนี้ ย่อมเป็นเพราะแม่นางอวิ๋น พวกเขาก็แค่ได้รับอานิสงส์ไปด้วยเท่านั้น

พวกหัวหน้าหมู่บ้านโจวได้รับเงินจากการขายสมุนไพรแล้ว และผ่านมานานก็ยังไม่กลับไป เพราะต่างรออวิ๋นฝูหลิงอยู่

อวิ๋นฝูหลิงเห็นเช่นนั้น ก็มาหารือกับหัวหน้าหมู่บ้านโจว ให้พวกเขาไปตั้งรกรากที่หมู่บ้านซวงหลินก่อน เพราะนางยังต้องอยู่ที่หัวเมืองอีกสองวัน เพื่อเฝ้าดูอาการของคนไข้

หลังจากคนไข้อาการคงที่แล้ว นางจะไปที่หมู่บ้านซวงหลินอีกครา ขั้นตอนการลงทะเบียนก็เสร็จสิ้นแล้ว จะไปเร็วขึ้นหนึ่งวันหรือไปช้าลงหนึ่งวัน ก็หาได้มีผลกระทบอันใด

ลูกพี่อู๋กับคังหมิงหย่วนก็จะอยู่กับนางด้วย ส่วนจางซานมู่กับสวี่ตงจะตามหัวหน้าหมู่บ้านโจวไปที่หมู่บ้านซวงหลิน

หัวหน้าหมู่บ้านโจวคิดว่าเช่นนี้ก็ดี ถึงอย่างไรฟ้าก็มืดแล้ว ทุกคนต่างก็อยากรีบไปดูหมู่บ้านที่ต้องอยู่อาศัยในอนาคตด้วย

จางซานมู่กับสวี่ตงรู้สึกว่าที่หัวเมืองมีความเจริญรุ่งเรือง จึงอิจฉาลูกพี่อู๋กับคังหมิงหย่วนที่ได้อยู่ต่อเป็นอย่างมาก