บทที่ 16

“ท่านแม่ เสียวเป่าติด รีบเอาเสียวเป่าออกไป”

“เหอะๆ เอ่อ…ขายหน้าต่อหน้าท่านอ๋องแล้ว”

ซูเนี่ยนเดินจากข้างหลังฉู่อี้หานไปตรงหน้ารูนั่น จากนั้นออกแรงดึงเสียวเป่าออกมาอย่างสุดฤทธิ์ เห็นฉู่อี้หานจ้องที่รูใหญ่นั่น แล้วหันไปมองเสี่ยวฮุยที่เหม่ออยู่

ซูเนี่ยนคิดในใจว่าแย่แล้ว จึงส่งสายตาให้กับเสี่ยวฮุย

“เหตุใดข้าถึงรู้สึกคุ้นหน้าหนูสีเทาตัวนี้นัก” ฉู่อี้หานค่อยๆ กวาดสายตาไปที่ซูเนี่ยนกับเสียวเป่าเหมือนมีอะไรบางอย่าง

“จี๊ดๆ” ฉู่อี้หานกล่าวจบ เสี่ยวฮุยตัวสั่นทันที จากนั้นวิ่งหนีไปด้วยความเร็วสุดขีดของตน

“มั่วหลิง จับหนูสีเทานั่นไว้ซะ” ฉู่อี้หานสั่งการ

“พ่ะย่ะค่ะ”

ซูเนี่ยน “…”

เสียวเป่า “เสี่ยวฮุย ตามเวรตามกรรมเถิดนะ”

“เชอะ” เสียวเป่าเห็นว่าฉู่อี้หานกำลังจ้องตนอยู่ จึงสะบัดหน้าไปด้านข้าง ทว่าสายตายังคงแอบมองฉู่อี้หานอยู่บ่อยๆ

ซูเนี่ยนเม้มริมฝีปาก แล้วกอดเสียวเป่าแน่น

“คือว่า…ฮ่าๆ ท่านอ๋อง ข้าจะชดใช้ค่าเสียหายของห้องตำรานี้ให้” เมื่อเห็นฉู่อี้หานยังคงจ้องรูนั่นอยู่ ซูเนี่ยนจึงลองคำนวณดู น่าจะเสียเงินไม่มากนัก

“พระชายาจะเอาเงินมาจากไหน” ฉู่อี้หานกล่าว หลายปีมานี้ ไม่มีเขาสั่งให้คนดูแลความเป็นอยู่ของซูเนี่ยน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเหรียญเงินเลย หากจะพูดถึงสินเดิมล่ะก็ สินเดิมตอนที่ซูเนี่ยนแต่งเข้ามายังจวนอ๋องมีน้อยเสียจนน่าสงสาร ทั้งยังอยู่ในคลังประจำจวนทั้งหมดด้วย ในเมื่อไม่มีเงิน แต่เหตุใดสีหน้าของสองแม่ลูกนี้ถึงได้คนหนึ่งแดงยิ่งกว่าคนหนึ่งล่ะ

“ท่านแม่” เสียวเป่าดึงมือซูเนี่ยนเป็นเชิงบอกให้ไปได้แล้ว

ประโยคนี้เพิ่งจบลง ก็ได้ยินเสียงโครมครามดังขึ้น กำแพงด้านข้างของห้องตำราได้พังทลายลงแล้ว

หนูกลุ่มหนึ่งรวมตัวกันวิ่งพล่านออกมา ซูเนี่ยนเห็นสีหน้าของฉู่อี้หานดำมืดอีกครั้ง

หลังจากที่กำแพงพังทลายลง การจัดวางต่างๆ ในห้องก็ปรากฏให้เห็น ตำรากระจัดกระจายไปทั่วห้อง บางเล่มมีหน้ากระดาษขาดหายไป น้ำหมึกหกบนพื้น แม้แต่พู่กันก็เหลือเพียงก้านเปล่าเท่านั้น

เรื่องพวกนี้ยังน้อยๆ มีหนูตัวน้อยตัวหนึ่งปีนป่ายขึ้นบนโต๊ะ แล้วถ่ายหนักออกมาสองสามก้อนต่อหน้าต่อตาผู้คน

องครักษ์ที่ได้ยินเสียงวิ่งเข้ามาต่างมองหน้ากัน ทำอะไรไม่ถูก

ห้องตำราเป็นสถานที่ลับของจวนอ๋องเชียวนะ

“ซูเนี่ยน! เจ้าอธิบายมาเสียดีๆ” ฉู่อี้หานกล่าวขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“แหะๆ ท่านอ๋องทรงคิดค่าเสียหายมา เดี๋ยวหม่อมฉันจะคืนให้เพคะ” ซูเนี่ยนเอ่ยแห้งๆ