บทที่ 5

หนึ่งเค่อ[footnoteRef:1]ต่อมา ในที่สุดจวนอ๋องก็สงบลง [1: เค่อ หน่วยบอกเวลา 1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที]

แต่เรื่องทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมด ชุดของสาวใช้และเด็กรับใช้ต่างก็ยับยู่ยี่ บางคนที่ถูกหนูกัด ชุดก็เป็นรูอีกด้วย เมื่อครู่มีความสุขแค่ไหน ตอนนี้ก็รู้สับอับอายมากเท่านั้น ทั่วทั้งจวนอ๋องเหมือนกับถูกปล้นอย่างไรอย่างนั้น

อกของฉู่อี้หานกระเพื่อม เห็นได้ชัดว่าเขาโมโหมาก

"เหตุใดถึงเลี้ยงกระต่ายไว้ในจวน เอากระต่ายเหล่านี้ออกไปนอกจวนซะ"

เมื่อเห็นว่ามั่วอียังถือกระต่ายอ้วนนั่นไว้อยู่ ฉู่อี้หานจึงกล่าวด้วยความโกรธ

"ท่านอ๋อง กระต่ายตัวนี้นำมาตุ๋นเป็นอาหาร อ๋องคังบอกว่าจะมากินเนื้อกระต่ายตุ๋นน้ำแดง" มั่วอีรู้สึกไม่สบายใจ อ๋องคังเป็นโอรสองค์ที่หกของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน เขาตามติดฉู่อี้หานมาตั้งแต่เด็ก เป็นองค์ชายเพียงคนเดียวที่ได้ใกล้ชิดกับฉู่อี้หาน

"กินอะไรกันนักหนา ต่อไปไม่อนุญาตให้อ๋องคังมาหาแล้ว"

"ท่านอ๋อง ท่านเองก็ชอบทานเหมือนกันไม่ใช่หรือ" มั่วอีลูบปลายจมูกพลางพึมพำเบาๆ ฉู่อี้หานเหลือบมองด้วยสายตาที่เฉียบคม มั่วอีจึงรีบก้มหน้า

"ท่านอ๋อง กระหม่อมไร้ความสามารถ ตรวจสอบไม่เจอว่าเรื่องหนูเป็นฝีมือใคร เพียงแต่..."

มั่วหลิงเดินเข้ามาจากข้างนอก แล้วโค้งคำนับฉู่อี้หาน

"เพียงแต่อะไร" ฉู่อี้หานหรี่ตาลง

"ทั่วทั้งลานในจวนอ๋องเต็มไปด้วยหนู มีเพียงเรือนลั่วสุ่ยที่พระชายาอาศัยอยู่เท่านั้นที่ไม่ได้รับผลกระทบอะไรแม้แต่น้อย"

ฉู่อี้หานครุ่นคิดอย่างอะเอียด เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าสามปีก่อนเขากักตัวซูเนี่ยนไว้ที่นั่น ที่โบยนางไปยี่สิบไม้นั้นไม่ได้คร่าชีวิตนางไป ต่อมาเขาก็ไม่ได้สนใจ แต่ก็ไม่ได้ต้องการชีวิตของนาง นางผู้นี้ช่างดวงแข็งยิ่งนัก

พรุ่งนี้เขาจะแต่งหรันเอ๋อร์เข้ามาในจวน วันนี้กลับเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นขนาดนี้

"ไป ไปเรือนลั่วสุ่ย" ท่าทางของฉู่อี้หานแลดูเย็นชา เขาล่ะอยากจะรู้นักว่าสตรีผู้นั้นจะมีอะไรที่ผิดแผกไปกันแน่

"พ่ะย่ะค่ะ" มั่วอีเข็นฉู่อี้หานไปยังเรือนลั่วสุ่ย

สายลมของฤดูใบไม้ผลิเดือนเมษาพัดมากระทบร่างของผู้คน ทำให้รู้สึกสบายเป็นอย่างยิ่ง เรือนลั่วสุ่ยนั้นสะอาดเป็นระเบียบ แตกต่างจากลานด้านในของจวนอ๋องที่เสียงดังวุ่นวายมาก