บทที่ 8

สีหน้าของเสียวเป่าแลดูวิตกกังวล ทว่าซูเนี่ยนกลับไม่ขมวดคิ้วเลยด้วยซ้ำ

"ข้าตกลง แต่หากเจ้ากล้าหักหลังข้า ข้าจะทำให้เจ้าทรมานจนอยู่ไม่รอด ตายก็ไม่ได้"

"มั่วอี ถ่ายทอดคำสั่งของข้าลงไป ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้คืนฐานะพระชายาแก่นาง และให้ย้ายไปอยู่ที่เรือนเซียงจู๋"

"พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง"

"ช้าก่อน ท่านอ๋องหลี ข้าอยู่ที่เรือนลั่วสุ่ยมาจนชินแล้ว ขออยู่ที่นี่ต่อไปได้หรือไม่ หากมีเรื่องอะไร ท่านก็ส่งคนมาแจ้งให้ข้าทราบล่วงหน้าก็เป็นพอ" ซูเนี่ยนกล่าวอย่างถ่อมตน

"มีอีกอย่าง ให้เฟิ่งเอ๋อร์มาดูแลข้าได้หรือไม่ เพราะอย่างไร ข้าก็คุ้นเคยกับนางอยู่ก่อนแล้ว”

"ได้ มั่วอี ทำตามที่พระชายาบอก แล้วก็ พรุ่งนี้เป็นวันที่ข้าจะรับพระชายารองเข้ามา หวังว่าพระชายาจะไม่ก่อปัญหา" ทันทีที่ฉู่อี้หานพูดจบ เขาก็หมุนเก้าอี้ล้อออกไปทันที และเหลือบมองเสียวเป่าเล็กน้อยก่อนจะจากไป

กับเด็กคนนี้ เขามักจะมีรู้สึกแปลกๆ อยู่เล็กน้อย

"หม่อมฉันจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านอ๋องเพคะ" ซูเนี่ยนเปลี่ยนคำเรียก แล้วย่อตัวคำนับ

ซูเนี่ยนยกมุมปากขึ้น ก่อปัญหานั้นหรือ แม้ว่านางกับฉู่อี้หานจะร่วมมือกัน แต่นางไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าจะไม่แก้แค้น พรุ่งนี้นางจะต้องมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้กับซูเยียนหรันอย่างแน่นอน เพื่อตอบแทนที่นางคอย 'ดูแล' ตนตั้งหลายปี

เมื่อเห็นว่าฉู่อี้หานไปแล้ว มั่วอีจึงรีบตามไป พวกเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อสอบถามพระชายาเรื่องหนูหรอกหรือ

เหตุใดไปเสียแล้วเล่า แต่ทว่าก็ถือว่าไม่ได้มาเสียเปล่าเหมือนกัน พระชายาผู้นี้เหมือนจะมีความลับอะไรอยู่จริงๆ

"ท่านอ๋อง ท่านเชื่อที่พระชายาบอกจริงๆ หรือ"

“ไม่สามารถเชื่อได้ทั้งหมด แต่สามารถลองดูได้" สีหน้าของฉู่อี้หานแลดูสุขุม

มั่วอีมองดูใบหน้าของฉู่อี้หานแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ จากนั้นก็มองไปที่ส่วนล่าง เห็นขาของฉู่อี้หานแล้ว ความเจ็บปวดก็ผุดขึ้นที่นัยน์ตา ท่านอ๋องเก่งกาจกล้าหาญถึงเพียงนี้ ไม่มีขาทั้งสองจะทะยานทั่วทั้งวิหคนคราได้อย่างไร

แต่เขาเชื่อว่า ขาของท่านอ๋องจะต้องรักษาจนหายดีได้อย่างแน่นอน หลิ่วฝูเฟิงกำลังศึกษาค้นคว้าเรื่องยาแก้พิษอยู่ เพียงแค่สามารถถอนพิษบนร่างกายออกได้ ท่านอ๋องก็จะหายเป็นปกติ

พวกเขาจะต้องสร้างเกียรติยศเหมือนในอดีตขึ้นมาอีกครั้ง

วันต่อมา

วันนี้เป็นวันดี มีทั้งงานสมรส และงานเลี้ยงฉลอง

เสียงบรรเลงดนตรีทั้งตีทั้งเป่าดังขึ้นบนถนนในเมืองหลวง ผู้คนต่างก็มาดูความครึกครื้นบนท้องถนน

ทุกคนที่อยู่ริมถนนต่างมองดูไปพลางวิจารณ์ไปพลาง บอกว่าจวนอ๋องหลีจัดงานรับพระชายารองเข้าจวนได้อลังการกว่าตอนที่แต่งพระชายาเข้าจวนในคราวนั้นมาก