ท่านแม่ทัพถูกฟันแล้วทิ้ง

นอกเมืองหลวง

เสิ่นชิงเวยที่ออกจากประตูเมืองได้สักพักแล้ว จนห่างจากเมืองหลวงถึงสิบลี้แล้ว(5กิโลเมตร) จากนั้นก็รอจนทหารยามเผลอจึงจุงน้องๆออกมาจากกลุ่มผู้ลี้ภัย ทหารเหล่านี้ไม่ใช่คนดี เห็นได้ชัดบางคนก็ลวนลามหญิงสาว ไม่มีใครกล้าทำอะไรพวกมัน เสิ่นชิงเวยแม้ไม่พอใจแต่นางไม่อาจช่วยคนอื่นจนตัวเองเดือดร้อน เพิ่งมาได้สองวันต้องยอมมองดูความอยุติธรรมตรงหน้า

"พี่ พวกเขาจะตามจับเราไหม"

"ชู่ จุ๊ๆๆ อย่าเสียงดัง เห็นเหวข้างล่างไหม พี่จะใช้เชือกมัดเอวพวกเจ้าแล้วหย่อนลงไปห้ามร้องห้ามโวยวายไม่งั้นพวกนั้นได้ยินจะฆ่าเรา"

"พี่ใหญ่ ข้าไม่ร้องข้าอดทนได้"

เสิ่นชิงชิวเอ่ยกับพี่สาว เสิ่นชิงเวยมัดเอวเสิ่นชิงผิงคนแรก ก่อนจะค่อยๆหย่อนน้องสาวลงไปที่เหวด้านล่าง ลึกประมาณสิบจั้ง(250เมตร) จากนั้นก็บอกให้แกะเชือกก่อนจะหย่อนน้องชายตามลงไป เมื่อน้องๆลงแล้วนางก็หย่อนตัวเองตามไป จากนั้นก็จุดไฟเผาเชือกให้ไฟค่อยๆลามเผาไหมจนหมด

ทั้งสามคนหลบอยู่ใต้ชะง้อนหินของหน้าผา หินขนาดกล้างเกือบสองจั้งที่ยื่นออกมาทำให้สามพี่น้องหลบอยู่ใต้นั้นได้พอดี เสียงหญิงสาวผู้อพยพร้องโหยหวนมาทางด้านบนพวกเขา ทหารกำลังย่ำยีเหล่าหญิงสาว

ไม่ถึงอึดใจเลือดก็ไหลลงมาที่พวกนางนั่งหลบอยู่ ก่อนจะมีร่างของทหารถูกโยนลงมาสองคน เสิ่นชิงเวยส่ายหน้าไม่ให้น้องๆร้องออกมา เด็กทั้งสองปิดปากพยักหน้า เสียงเกือกม้าดังเข้ามาเรื่อยๆ สามพี่น้องค่อยจุงมือกันออกจากที่ซ่อน เดินหายเข้าไปในป่า

ด้านบนเผยซ่างกวนที่ตอนนี้นั่งอยู่บนหลังม้า สายตากวาดหาคนที่เขาสบตาด้วยตอนบ่าย นางเป็นคนแรกที่กล้าสบตาเขา เมื่อคืนตอนที่เร่าร้อนอยู่ใต้ร่างเขานางช่างยั่วยวนนัก สายตาคู่นั้นยามที่เขากับนางมาอยู่ในอารมณ์ปกติเป็นสายตาที่เขาลืมไม่ลง คนที่กล้าจ้องหน้าเขานอกจากฮ่องเต้ในแคว้นนี้ก็ไม่มีผู้ใดอีกแล้วแม้แต่บิดา

เขาอยู่บนม้าไล่สายตามองหาคนที่เพิ่งสบตาเขาเมื่อสองชั่วยามก่อน ทหารที่คุมเหล่าคนอพยพต่างตัวสั่น ทหารสองคนที่ลวนลามหญิงสาวกระทำย่ำยีถูกตัดหัวทั้งๆที่อาวุธของพวกเขายังคาอยู่ในร่องของสตรีเหล่านั้น

"พวกเขาเป็นผู้ลี้ภัย ฝ่าบาทให้พาพวกเขาไปยังค่ายเพื่อให้ควบคุมดูแลได้ทั่วถึงมิใช่ให้พวกเจ้ามากระทำการเยี่ยงสัตว์ป่าเช่นนี้"

เสียงของเขาดังกังวานมากพอทหารถึงกับคุกเข่าทันที เสี่ยวจื่อมารายงานว่าไม่เจอ เผยซ่างกวนกำมือแน่น