ติดใจเนื้อแกะแสนหวาน

จวนเผย

เผยซ่างกวนนั่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ เผยฮูหยินนั่งร้องไห้คร่ำครวญเพราะคนสนิทถูกโบยจนตาย เผยปินนกอดฮูหยินตนเองจ้องหน้าบุตรชายก่อนจะเอ่ยขึ้น

"กวนเอ๋อร์ เจ้าทำอันใดป้าฝางเป็นคนเก่าคนแก่ของมารดาเจ้าเหตุใดต้องลงโทษเพียงนั้น เจ้าจะฆ่าก็ควรเป็นสตรีไร้ยางอายนั่น"

เผยซ่างกวนมองหน้าบิดาสลับกับเผยฮูหยินก่อนจะยิ้มเหยียดหันไปทางบิดาเอ่ยออกมา

"มารดาข้าหลับอยู่ที่วัดไท้ส่วย ตรงหน้าคือฮูหยินของท่าน อีกอย่างป้าฝางทำอะไรเผยฮูหยินมิทราบแจ้งแก่ใจตนเองจริงๆหรือ ท่านพ่อบางทีท่านอาจกล่าวถูกดูเหมือนว่าข้าจะฆ่าผิดคน"

ไอเย็นแผ่ออกมาจากร่างสูงที่ยืนขึ้นเต็มตัว เผยจงหยวนรีบเดินไปหามารดาทันที พี่ใหญ่นับวันยิ่งน่ากลัว เขากอดแขนมารดาเอาไว้ เผยฮูหยินลูบหลังบุตรชายก่อนจะเอ่ย

"กวนเอ๋อร์ แม่รู้ว่าแม่ไม่อาจแทนที่มารดาเจ้าได้ แต่อย่าทำเช่นนี้เลยดูสิหยวนเอ๋อร์กลัวจนลนลานแล้ว โถลูกแม่พี่เจ้าแค่กำลังโมโห หาที่ระบายอารมณ์เท่านั้นไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ้ากลัวหรอก"

เผยปินปาถ้วยชาลงพื้นก่อนจะตวาดเสียงเข้ม

"เป็นแม่ทัพแล้วอย่างไร ข้าเป็นบิดาเจ้ามิใช่ทหารใต้อาณัติเจ้า นางเป็นท่านแม่เจ้าควรให้เกียรตินาง"

"นางเป็นภรรยาท่าน ไปปลอบประโลมกันเองเถอะ หากคิดว่าข้าดื้อด้านท่านก็รับบทลูกกตัญญูแทนข้าก็แล้วกัน อีกอย่างจากนี้ไปท่านควรคำนับข้าหรือไม่ใต้เท้าเผย"

เผยซ่างกวงเดินออกจากห้องโถงโดยไม่หันกลับไปมอง หลี่ซื่อโมโหแทบตายแล้วอุตส่าห์ทำทุกอย่างเพื่อให้บุตรชายได้ตำแหน่งซื่อจื่อจวนโหวแต่ไอ้เด็กบ้าคนนี้กลับทำศึกชนะได้เป็นแม่ทัพใหญ่ เมื่อเช้าฮ่องเต้ประกาศแต่งตั้งเขาเป็นอ๋องต่างแซ่คนแรก ตอนนี้เขาคือจ้านอ๋อง จวนเผยไม่มีค่าในสายตาไอ้เด็กนี่แล้ว เขาได้รับตำหนักของตนเองใหญ่กว่าจวนเผยถึงสามเท่า

เผยซ่างกวนนั่งรอคนสนิทกลับมารายงาน ไม่นานเสี่ยวจื่อก็กลับมาก่อนจะรายงานความคืบหน้า