บทที่ 103

หยางเอ้อหลางจุมพิตหยาดน้ำตาที่หยดไหลลงมาเป็นทางด้วยความทะนุถนอม กระพรวนผู้พิทักษ์ดูเหมือนว่าจะเริ่มทำงานแล้วบาดแผลของนางเล็กน้อยเพียงเท่านี้ชั่วครู่องค์หญิงสิบสามพลันไม่เจ็บปวด ครั้นหยางเอ้อหลางขยับกายองค์หญิงกลับพบความเสียวซ่านรุนแรง

"อื้อ เหมือนในนิทานแล้ว" นางเอ่ยขึ้น

"อย่างไร" เป็นหยางเอ้อหลางที่แปลกใจด้วยหัวใจเขาห่อเหี่ยวเพราะทำผู้เป็นภรรยาเจ็บจนน้ำตาเล็ดเมื่อจู่ๆ ภรรยาเอ่ยเช่นนี้ทำให้เขามึนงงเล็กน้อย

"ข้าไม่เจ็บแล้ว ท่านเป็นของดีจริงๆ "

"จริงหรือ"

"จริงไม่เจ็บเลยสักนิดเดียว"

"แล้วรู้สึกเช่นไร"

นางไม่ตอบแล้วเพียงแต่ยิ้มแล้วขยับกายจุมพิตที่ริมฝีปากเขาแผ่วเบา ใบหน้าหวานล้ำของนางทำให้เขาต้องครางออกมา

หยางเอ้อหลางไม่มั่นใจว่านางเอ่ยเรื่องจริงหรือไม่เหตุใดหายเจ็บว่องไวเช่นนี้ แต่เมื่อเห็นท่าทางที่เต็มไปด้วยเสน่หาของผู้เป็นภรรยาจึงใจชื้น

ในเมื่อนางบอกว่าไม่เจ็บเช่นนั้นเขาน่าจะทำอย่างที่ต้องการได้ เขาขยับร่างกายนำพาสิ่งใหญ่โตประสานเข้าออกเป็นจังหวะอย่างรุนแรง บ้าคลั่ง

ช่างเร่าร้อนและทรมานผสมกับความเสียวกระสันอย่างที่สุดที่องค์หญิงสิบสามได้รับ แต่นางไม่อาจกรีดร้องให้อับอายได้จึงได้แต่ดึงหยางเอ้อหลางลงมากัดเพื่อระบายความรู้สึกนี้อย่างแรง

"อ๊า"

องค์หญิงสิบสามเกร็งกระตุก สั่นสะท้านเมื่อในที่สุดนางก็ค้นพบความสุขสุดยอดที่ผู้เป็นสามีมอบให้หยางเอ้อหลางปลดปล่อยออกมาก่อนซบใบหน้าลงบนอกอวบ เขาหอบหายใจหนักหน่วงลูบไล้แผ่นหลังของนางแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ เช็ดเหงื่อชื้นบนหน้าผากของนาง

"เจ้าหายเจ็บแล้วใช่หรือไม่" เขาถามออกมาด้วยความห่วงใย

"หยางเอ้อหลาง" นางไม่ตอบกลับเอ่ยชื่อเขาแทน

"ว่าอย่างไร"

"ข้าไม่ยอมยกท่านให้ผู้ใดอีกแล้ว"

หยางเอ้อหลางพยักหน้ายิ้มอย่างมีความสุขแล้วเอ่ยถาม

"เหตุใดสตรีที่เอาแต่ผลักไสสามีเช่นเจ้าจึงเปลี่ยนใจเล่า"

"ของดีแห่งแคว้นคือท่าน ข้าจะกินให้เต็มอิ่มเสียก่อนหากยกให้ผู้อื่นคงเสียดายแย่"