บทที่ 195

"ข้าร้องไห้แล้วพวกเจ้าฟื้นได้แล้วมาปลอบข้าได้หรือไม่" น้ำเสียงของอ๋องฉางอันแหบเครือยิ่ง

หยางเอ้อหลางตวัดกระบี่ลงบนกายธิดาเทพอย่างว่องไว เขาหาได้สังหารนางกลับใช้กระบี่แล่เนื้อเถือหนังคนผู้นั้นออกมาจนร่างกายส่วนบนเห็นเป็นโครงกระดูกสีขาว

สตรีผู้นั้นกรีดร้องด้วยความทรมานฟุบลงตรงนั้นด้วยความเจ็บปวดเหลือแสนบัดนี้เศษเนื้อที่ถูกคมกระบี่ของหยางเอ้อหลางตัดออกจากร่างคนเกลื่อนไปทั่วภายในกระโจม

เขาทำให้คนปางตายแล้วจึงเข้ามารับช่วงโอบร่างของภรรยาเอาไว้ หลินฮุ่ยหมินลืมตาอย่างยากลำบาก เอ่ยคำพูดบางเบาออกมา

"ท่านพี่ท่านอย่าได้กังวล ข้า...ข้า.."

เสียงของหลินฮุ่ยหมินทั้งแหบทั้งแห้ง หยางเอ้อหลางพยายามห้ามเลือดที่ไหลออกมาแต่ยิ่งทำแผลเลือดยิ่งพุ่งออกมาไม่หยุด

คล้ายหลินฮุ่ยหมินจะพูดบางคำออกมาอีกครั้งในขณะที่หยางเอ้อหลางกลั้นก้อนสะอื้นลงคอ หลินฮุ่ยหมินพยายามยกมือที่เต็มไปด้วยเลือดจับใบหน้าของหยางเอ้อหลางเอาไว้ ใบหน้าของนางยังแย้มยิ้มในขณะที่ไร้ซึ่งสติแล้ว

"หมินเออร์ หมินเออร์ เหตุใดท่านหมอยังมาไม่ถึงอีก"

หยางเอ้อหลางตะโกนอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับอุ้มนางขึ้นมา เขาต้องพานางไปหาหมอแล้ว

ท่านหมอแห่งสกุลหยางเป็นหมอที่เก่งกาจที่สุดในใต้หล้าย่อมช่วยหมินเออร์ของเขาได้แน่นอน ในเมื่อท่านหมอไม่มาเขาต้องพานางลงเขาเดี๋ยวนี้

"ควบคุมตัวธิดาเทพเอาไว้ให้ดี ทั้งที่อยู่ด้านนอกด้วยเรื่องนี้ย่อมต้องมีผู้บงการ"

หยางเอ้อหลางเอ่ยกับทหารพลางอุ้มองค์หญิงสิบสามออกมาจากกระโจม ธิดาเทพคนที่เหลืออยู่ด้านนอกถูกจับกุมตัวเพื่อนำไปคุมขัง

หัวหน้าธิดาเทพมองสิบสามแล้วใบหน้าซีดเผือด นางคนนั้นทำงานพลาดจนได้ช่างเลี้ยงเสียข้าวสุก การจะควักหัวใจของสิบสามออกมาอีกไม่ง่ายเสียแล้ว ตำหนักเทพครานี้ย่อมไม่มีทางให้ถอยอีกแม้แต่ทางเดียว

หยางเอ้อหลางใบหน้าไร้สีเลือด ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดโลหิต เขาพยายามควบคุมตนเองไม่ให้คลุ้มคลั่ง