บทที่ 197

เพราะรักนางมากคนผู้นั้นย่อมไม่ทำให้นางลำบากใจเป็นแน่ ความอดทนเช่นนี้หยางเอ้อหลางนับถือยิ่ง

"ท่านอ๋องไม่ต้องห่วงหมินเออร์ย่อมต้องปลอดภัย"

"นางฉลาดไม่น้อย ข้าเพิ่งรู้มาว่านางเย็บเกราะอ่อนติดกับอาภรณ์อีกทั้งยังเย็บให้อาชิงด้วย นางคงรู้ล่วงหน้าแต่ไม่บอกผู้ใด"

"นางคงกลัวว่าพวกเราจะเป็นกังวล"

หยางเอ้อหลางเอ่ยพลางนั่งลงข้างๆ สาวใช้และหมอหญิงยืนอยู่คอยรับใช้อย่างใกล้ชิด ไม่นานยาต้มก็มาถึงกลิ่นของยาเหม็นฉุนจนหยางเอ้อหลางต้องย่นหัวคิ้ว

เขารับยามาเป่าให้อุ่นก่อนจะดื่มยาอึกเล็กเอาไว้ในปากตนเองแล้วค่อยๆ ป้อนองค์หญิงสิบสามด้วยปากของเขาอย่างใจเย็นจนกระทั่งยาหมดชาม องค์หญิงสิบสามย่นหัวคิ้วโดยไม่รู้สึกตัวเช่นกันเมื่อได้รับรสขมที่แสนทรมานของยา

ป้อนยาเสร็จหยางเอ้อหลางก็ป้อนน้ำภรรยา เช็ดปากให้นางอีกทั้งเฝ้าเช็ดไข้ให้นางด้วยตนเอง คืนนี้เขาจะไม่ยอมห่างนางไปไหน เฝ้าแนบกายใกล้ชิดอยู่เช่นนี้

หลังดูแลภรรยาเสร็จพลันหันมาเห็นสีหน้าขาวซีดของอ๋องฉางอันยังไม่ดีขึ้น

ตัวเขานั้นยอมรับว่าหวาดกลัวเรื่องหลินฮุ่ยหมินจะมีอันตรายถึงชีวิตจนเอาตนเองไม่รอด ยังต้องหาทางมาปลอบพี่ชายภรรยาอีกช่างไม่ยุติธรรมเลย

แต่เพราะวันนี้หากไม่ได้อ๋องฉางอันเขาย่อมรู้ดีว่าเรื่องต้องเลวร้ายกว่านี้เป็นแน่ จึงหาคำมาปลอบโยนให้อ๋องใจเสาะผู้นี้รู้สึกดีขึ้น

"หมินเออร์เคยบอกข้าว่า นางไม่รังเกียจที่จะดื่มยาพวกนี้เพราะในตอนที่นางป่วยท่านทำท่าจะตายก่อนนาง นางเห็นแล้วอดเวทนาไม่ได้จึงต้องรีบกินยาแล้วรีบหาย ข้าเห็นใบหน้าของท่านยามนี้จึงเข้าใจแล้วว่าเหตุใดนางจึงต้องรีบหาย"

คำปลอบโยนของหยางเอ้อหลางไม่เหมือนคำปลอบโยนเลยแม้แต่น้อยดูเยาะหยันอยู่ในทีกระนั้นยังทำให้อ๋องฉางอันยิ้มออกมาได้

อ๋องฉางอันหัวเราะแห้งๆ เขาก็เป็นเช่นนี้ที่เห็นสิบสามป่วยไม่ได้ เห็นนางมีทุกข์ไม่ได้ แต่บัดนี้แม้หยางเอ้อหลางจะว่าเขาใจเสาะ แต่ดูแล้วหยางเอ้อหลางผู้นี้แทบจะปริแตกไม่ได้ต่างกับเขาเลยสักนิด

หลังจากกินยาไปได้ราวสองเค่อ ใบหน้าของหลินฮุ่ยหมินดีขึ้นมากหยางเอ้อหลางมีเรื่องต้องสนทนากับอ๋องฉางอันเกี่ยวกับกลุ่มคนที่เข้าโจมตีพวกเขาในวันนี้ จึงตัดใจฝากฝังภรรยาไว้กับท่านหมอชั่วครู่ก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องขององค์หญิงสิบสามพร้อมกับอ๋องฉางอัน

"ข้าจะไปเยี่ยมอาชิง" อ๋องฉางอันเอ่ยขึ้น

หยางเอ้อหลางพยักหน้า แล้วเดินนำท่านอ๋องไปยังห้องข้างๆ ด้านในห้องอาชิงองครักษ์ฝานเป็นฝ่ายเฝ้านางไม่ยอมห่าง อาชิงต้องนอนคว่ำหน้าด้วยถูกแทงที่หลัง นางเกือบเสียชีวิตไปแล้ว

อ๋องฉางอันเห็นสีหน้าอาชิงที่ดูดีกว่าสิบสามมากก็วางใจ นายบ่าวคู่นี้ชาตินี้คงแยกกันไม่ขาดแล้ว แม้จะตายยังเกือบจะตายด้วยกันเช่นนี้ อ๋องฉางอันยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยขึ้น

"อาชิงครานี้พวกเจ้าสองคนทำข้าตกใจและหลั่งน้ำตาจริงๆ ข้าแพ้พนันพวกเจ้าแล้ว" อ๋องฉางอันเอ่ยเบาๆ