บทที่ 198

หลังจากผ่านคืนทรมานมาหลายวันอาการขององค์หญิงสิบสามก็เริ่มดีขึ้น ไข้ของนางที่ขึ้นสูงบัดนี้ลดลงมากแล้วแต่ยังคงตัวร้อนอยู่

หยางเอ้อหลางแทบจะไม่ย่างเท้าออกจากห้องคนป่วย เขาเฝ้าดูแลด้วยตนเองอย่างใกล้ชิด ดวงตาเป็นสีคล้ำเพราะอดนอนมาหลายวัน กระนั้นใบหน้าของเขาในยามนี้กลับยังคงขาวผ่องหล่อเหลาราวรูปแกะสลักมิได้อิดโรยอย่างที่ควรจะเป็น

หลายวันมานี้องค์หญิงสิบสามฟื้นขึ้นมาบ้าง นางเพียงลืมตาชั่วครู่ครางออกมาด้วยความเจ็บปวดแล้วก็หลับลงไปอย่างเหนื่อยอ่อน

เมื่อเห็นอาการที่ดีขึ้นของภรรยาอย่างต่อเนื่องหยางเอ้อหลางก็วางใจลงมากใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งขรึมจนคนรอบข้างหวาดผวาจะเดินจะนั่งล้วนทำด้วยความระมัดระวังมาบัดนี้ผ่อนคลายลงทำให้พวกเขารู้สึกหายใจได้สบายขึ้น

ท่านหมอในสกุลหยางล้วนเป็นหมอที่ผ่านสงครามมาอย่างโชกโชน ความชำนาญในการรักษามีมากอีกทั้งยาที่ให้นางกินคาดว่าแม้แต่ฮ่องเต้ยังไม่เคยได้รับยาที่หายากเช่นนี้และเป็นยาในตำราลับเป็นแน่

ไม่ว่าจะไกลและแพงเพียงใดหยางเอ้อหลางยังสามารถให้คนหามาให้ภรรยาได้ดั่งเนรมิต

อีกด้านอาชิงนั้นอาการยังดีกว่าองค์หญิงสิบสามมากจวบจนวันนี้นางก็ลืมตาตื่นขึ้นมา

ผู้ที่นางเห็นเป็นคนแรกก็คือองครักษ์ฝานใบหน้าของเขาซีดเซียวดวงตาคล้ำ แต่กระนั้นก็ยังคงงดงามและดูดียิ่ง ขนตายาวงอนคล้ายสตรีกะพริบถี่ๆด้วยความตื่นเต้น

รอยยิ้มงดงามอ่อนหวานยิ่งถูกส่งออกมาแม้จะเป็นคนป่วยที่เพิ่งฟื้นเห็นภาพนี้แล้วก็ยังอดใจสั่นมิได้

เพราะองครักษ์ฝานยิ่งดียิ่งงดงามแบบนี้ผู้คนจึงร่ำลือว่าเขาและแม่ทัพหยางเป็นคู่หลงหยางที่มีใบหน้าราวเทพเซียนดุจคู่สวรรค์สร้างก็มิปานสินะ อาชิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง รู้สึกเจ็บที่แผลจนต้องนิ่วหน้า

"องค์หญิง"

"เจ้าฟื้นแล้ว เจ้าฟื้นแล้ว"

องครักษ์ฝานยินดียิ่งเขากระชับมือของนางแน่นแล้วหันไปหาสตรีที่นั่งเฝ้าที่เก้าอี้ด้านข้าง เพียงอาชิงฟื้นท่านหมอที่ผลัดเวรกันดูแลก็เข้ามาตรวจร่างกายของนางทันที

"แม่นางรู้สึกเช่นไรบ้าง" ท่านหมอหญิงถามอาการพลางตรวจดูบาดแผล

"องค์หญิงเล่า องค์หญิงอยู่ที่ใด"

อาชิงไม่ห่วงตนเองก่อนที่นางจะสิ้นสตินางเห็นว่าธิดาเทพผู้นั้นกำลังแทงองค์หญิง ใจของนางสั่นอย่างรุนแรงดวงตาแดงก่ำเมื่อสติรับรู้เรื่องในคืนนั้นอย่างชัดแจ้ง

"องค์หญิงปลอดภัยดีเจ้าไม่ต้องห่วงแล้วรักษาตัวให้ดีก่อนเถิด แล้วข้าจะพาไปพบนาง"

องครักษ์ฝานเอ่ยขึ้น เพียงแค่เห็นดวงตาของนางแดงก่ำคลอด้วยหยาดน้ำตา ใจของเขาก็ปวดร้าวแล้ว