บทที่ 199

อ๋องฉางอันมองใบหน้าที่เริ่มมีสีสันของน้องสาวแล้วก็ให้เบาใจ สถานการณ์ชายแดนไม่อาจวางใจได้ถึงตอนนี้จะสงบนิ่งแต่ก็อาจเกิดเรื่องได้ทุกเมื่อ

ภาระหน้าที่นี่เขาไม่อาจหลีกหนีได้ในใจก็นึกนับถือหยางเอ้อหลางยิ่งนัก หยางเอ้อหลางผู้ตรากตรำอยู่ชายแดนอีกทั้งแบกภาระแผ่นดินไว้มานานเท่าใดอ๋องฉางอันย่อมรู้ดี

คนผู้นี้ในเวลานี้ถึงได้รับการเคารพและนับถืออยู่เหนือผู้คน บัดนี้ภาระของหยางเอ้อหลางตกอยู่ในมือเขา

เขาย่อมต้องทำให้ดีที่สุดสิบสามอยู่ที่นี่ยังมีหยางเอ้อหลางทำให้เขาหมดห่วงแล้ว

อ๋องฉางอันนั่งลงข้างเตียงอุ่น น้องสาวของเขาไม่มีอาการนอนสะดุ้งเพราะพิษบาดแผลแล้วเขาลูบใบหน้าของนางแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

"พี่ใหญ่ต้องกลับชายแดนแล้ว สิบสามรีบฟื้นขึ้นมานะหากฟื้นแล้วก็ให้เชื่อฟังสามีอย่าดื้ออย่าซนเช่นนั้นชีวิตของเจ้าย่อมปลอดภัยและมีความสุข"

องค์หญิงสิบสามส่งเสียงอืมออกมาเบาๆ อ๋องฉางอันยิ้มพร้อมกับลูบศีรษะนางแผ่วเบาก่อนจะหันมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังกับหยางเอ้อหลาง

"น้องเขยข้าฝากนางด้วย"

หยางเอ้อหลางรับคำ

"พี่ใหญ่อย่าได้เป็นกังวลข้าไม่ปล่อยให้นางลำบากแน่"

"เช่นนี้ข้าก็วางใจแล้ว" อ๋องฉางอันกล่าวพลางยืนขึ้น

หยางเอ้อหลางยืนขึ้นแล้วยกมือประสานคารวะอ๋องฉางอัน อ๋องฉางอันประสานมือคารวะตอบอย่างคนที่อยู่ในตำแหน่งระดับเดียวกัน

"พี่ใหญ่เดินทางปลอดภัย"

อ๋องฉางอันพยักหน้าก่อนหมุนร่างสูงสง่าก้าวออกจากห้องพร้อมกับความรู้สึกว่าตนเองบัดนี้รู้สึกคล้ายเป็นบิดาขององค์หญิงสิบสามจริงๆ แล้วองครักษ์ของเขาเข้ามาทำความเคารพแล้วเอ่ยขึ้น

"ท่านอ๋องเตรียมม้าพร้อมแล้วขอรับ"

"อืม ออกเดินทางได้"

อ๋องฉางอันหันหลังมองไปยังเรือนนอนขององค์หญิงสิบสามพร้อมกับตัดใจก้าวเท้ายาวไปยังทิศที่องครักษ์นำทาง ในใจภาวนาขอให้เรื่องร้ายจบลงด้วยดี ให้สิบสามของเขาอย่าได้มีภัยอันตรายใดๆ อีกเลย

หลายวันต่อมาองค์หญิงสิบสามก็ได้สติ ที่ผ่านมานางเพียงรู้สึกตัวบ้างแต่ก็นับว่าสะลึมสะลือยิ่ง

จวบจนวันนี้ร่างกายแข็งแรงสติแจ่มชัดอีกทั้งไข้ก็ไม่มีแล้ว อาชิงผู้จึงรบเร้าขอให้องครักษ์ฝานพามาเยี่ยมองค์หญิง

ที่ผ่านมาองครักษ์ฝานไม่ว่าจะอ้อนวอนอย่างไรก็ไม่ยินยอมด้วยเพราะอาชิงยังมีไข้ อีกทั้งอากาศด้านนอกก็หนาวยิ่งกลัวว่าหากนางออกมาโดนลมหนาวแล้วจะทำให้ไข้ย้อนกลับ

เขาจึงทำตัวเป็นผู้ปกครองจอมเผด็จการไม่ว่าอาชิงจะขอร้องอย่างไรก็ไม่ยอมเด็ดขาด ถึงตนเองจะกระทำการยโสดั่งเช่นที่อาชิงก่นด่า แต่องครักษ์ฝานกลับยินดีจนหัวใจพองโต

เขารู้สึกคล้ายกับว่าตนเองเป็นสามีของอาชิงจริงๆ แล้วกระนั้น