บทที่ 20

สุดท้ายคนผู้นั้นยื่นม้วนกระดาษอีกหลายอันให้นาง องค์หญิงสิบสามลืมตนจึงเงยหน้าขึ้นพร้อมกับรับม้วนกระดาษ อีกทั้งเอ่ยขอบคุณเบาๆ เป็นคนต้องรู้จักบุญคุณคนอีกอย่างนางหาได้มีชื่อเสียงเขาคงไม่รู้จักนางเป็นแน่ คิดได้ดังนั้นพลันสบายใจขึ้น

“ขอบคุณท่านจอมยุทธ์ที่ช่วยเหลือ”

เพราะความสูงของเขาที่มากจนนางต้องเงยหน้า อีกทั้งแสงของดวงอาทิตย์สาดส่องมาที่ดวงตาพอดีจึงทำให้นางต้องหยีตาด้วยมองเขาไม่ชัด

เขาขยับร่างสูงมาบังแสงแดดให้อย่างว่องไว

แสงแดดที่ส่องตาถูกบังจนมิด องค์หญิงสิบสามยังดวงตาพร่ามัวอยู่เล็กน้อย นางกะพริบตาสองสามครั้งปรับความชัดเจนของภาพเบื้องหน้า

พลันรู้สึกประหลาดใจเมื่อรู้สึกว่าคุ้นเคยกับใบหน้าของคนผู้นี้นัก คล้ายเป็นสหายเก่าผู้หนึ่ง

องค์หญิงสิบสามขยี้ตาตนเอง กระทั่งเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาสง่างามคนผู้นั้นเต็มๆ องค์หญิงสิบสามถึงกับตาโตด้วยความตกใจ

"ทะ ท่าน ยะ แย่แล้ว ยะ หยางเอ้อหลาง"

หยางเอ้อหลางย่นคิ้วเอ่ยถาม

"ไม่ทราบแม่นางรู้จักข้าด้วยหรือ"

หลินฮุ่ยหมินพลันสายหน้าจนเส้นผมกระจาย

"มะ ไม่ ขะ ข้าไม่รู้จักท่าน"

นางทั้งมึนงง ทั้งสงสัย ว่าบุรุษที่ตามมาช่วยนางนั้นกลายเป็นเขาไปได้อย่างไร

นางคว้าม้วนภาพวาดที่อยู่ในมือของเขามาถือด้วยความตกใจอีกทั้งลนลานยิ่ง ก่อนจะกอดม้วนภาพวาดพวกนั้นราวกับสมบัติล้ำค่าไว้กับอก

หยางเอ้อหลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

"แม่นาง ไม่ทราบท่านได้รับบาดเจ็บหรือไม่"

หลินฮุ่ยหมินกอดภาพแน่น ราวกับว่ามันคือสมบัติอันล้ำค่า แน่นอนว่าภาพทั้งหมดคือภาพวาดของหยางเอ้อหลาง นางไม่อาจให้เขาเห็นได้

หยางเอ้อหลางเห็นท่าทางแปลกประหลาดของแม่นางผู้นี้ก็นึกแปลกใจ ของที่นางถือคงมีความหมายต่อนางไม่น้อย จึงได้แสดงท่าทางหวงของจนยอมเสี่ยงชีวิตมาตามเช่นนี้

เขายังไม่ทันได้เอ่ยถามชื่อแซ่ สตรีผู้นั้นพลันเอ่ยว่า

“ข้าขอตัว”