บทที่ 200

"ท่านพี่ข้าผ่านความเป็นความตายมาแล้ว ในตอนนั้นคิดเพียงอยากเห็นอาชิงเป็นฝั่งเป็นฝาตอนนี้ฟื้นขึ้นมาแล้วจึงต้องรีบจัดการบัดนี้ข้าไม่อาจทำนายอนาคตได้แล้วจึงต้องรอบคอบให้มาก"

หยางเอ้อหลางพยักหน้าเข้าใจ บัดนี้ไม่ว่าภรรยาจะทำสิ่งใดหากไม่เกินเลยขอบเขตหรือจะเกินเลยไปบ้างแต่ไม่ผิดหลักคุณธรรมเขาล้วนยินยอม นางอยากตีคนเขาจะให้ตี นางอยากจับผู้ใดแต่งงานเขาจะสนับสนุนเต็มที่

"องค์หญิง"

อาชิงก้มหน้าแล้ว นางไอจนเจ็บหลังจนองครักษ์ฝานต้องรีบเข้ามาลูบหลังให้

"หากองค์หญิงไม่ขัดข้องข้าน้อย"

กล่าวจบองครักษ์ฝานพลันคุกเข่าประสานมือเข้าด้วยกัน

“ดีมาก เช่นนี้ข้าจะให้แต่งกับอาชิง ให้ท่านพี่เป็นญาติผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าบ่าว ส่วนข้าจะเป็นญาติผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาวเอง”

อาชิงหน้าแดงตั้งใจจะอ้าปากโต้แย้งยังไม่ทันเอ่ยคำใดพลันท่านย่าก็ถูกประคองเข้ามาด้วยสีหน้ายินดี

องครักษ์ฝานโขกศีรษะขอบคุณพร้อมกับยิ้มกว้าง เมื่อผู้ชราเข้ามาภายในห้องทุกคนจึงหยุดการสนทนาเอาไว้เพียงแค่นี้ และตอนนี้ถึงแม้อาชิงอยากจะโต้แย้งนางก็ไม่อาจพูดได้แล้วในเมื่อผู้เป็นนายยินดียกนางให้เขาเรียบร้อย

"ท่านย่า" คนทั้งหมดทำความเคารพสตรีชรา

"ไม่ต้องมากพิธีพวกเจ้า ข้าได้ยินว่าหมินเออร์ฟื้นแล้วจึงรีบมาเยี่ยม"

"หมินเออร์ทำท่านย่ากังวลแล้ว"

"เจ้าปลอดภัยมาได้นับว่าดี รีบบำรุงร่างกายให้หายย่าอยากเห็นเด็กตัวเล็กๆ วิ่งในจวนแล้ว"

คำเอ่ยของท่านย่าทำให้หยางเอ้อหลางหน้าแดง แต่ผู้เป็นภรรยานั้นกลับเอ่ยอย่างคนไร้ซึ่งยางอาย

"หมินเออร์จะพยายามเจ้าค่ะ ท่านย่าโปรดวางใจ"

เสียงหัวเราะของผู้เป็นย่าดังก้องไปทั่วจวน พร้อมกับเอ่ยว่า "ดี ดีมาก"