บทที่ 201

หยางเอ้อหลางรู้ดีว่าฝ่าบาทห่วงองค์หญิงสิบสามเพียงใด แต่เรื่องบางเรื่องเขาก็ยังคงปิดบังพระองค์อยู่ เพียงบอกว่านางได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยจากความชุลมุนในเหตุการณ์พระจันทร์ดับ

ไม่ได้ทูลเรื่องจริงที่นางถูกแทงจนบาดเจ็บสาหัส หลังจากสนทนากับพระองค์อีกหลายประโยคจึงกราบทูลลา

หลังก้าวออกจากตำหนักจงเหอ คนของหยางเอ้อหลางเข้ามาส่งข่าวสำคัญแก่เขา หยางเอ้อหลางเมื่อได้ยินดวงตาพลันเบิกกว้าง เร่งรุดไปยังที่พักม้าแล้วตะบึงกลับจวนอย่างว่องไว

ทหารในวังหลวงต่างมองหน้ากันอีกทั้งปากยังร้องห้ามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ด้วยเขตพระราชฐานชั้นในนั้นทำได้เพียงแต่การจูงม้าผ่าน ห้ามขี่ม้าจนกว่าจะออกมาสู่เขตพระราชฐานชั้นนอก

แต่คนที่ควบม้าผ่านไปตำแหน่งหนึ่งคือราชบุตรเขยอีกตำแหน่งคือแม่ทัพใหญ่ของแผ่นดิน

เช่นนั้นพวกเขาจึงได้แต่ทำเป็นหลับตาข้างหนึ่งด้วยคิดว่าหากเอาผิดคนผู้นั้นสุดท้ายผู้ที่เดือดร้อนจะกลายเป็นตนเอง

หยางเอ้อหลางกำเชือกบังเหียนแน่น เหงื่อเปียกชื้นเต็มหลังเพราะความหวาดวิตก เขาควบม้าอย่างรวดเร็วจวบจนถึงจวนสกุลหยาง

เมื่อมาถึงเขาแทบจึงโผทะยานเข้าไปในจวน จวบจนเร่งไปถึงลานกว้างหลังจวนที่เขาใช้เป็นที่ประลองวรยุทธ์อีกทั้งฝึกทหารอารักขา

พบสตรีร่างเล็กงดงามผู้หนึ่งกำลังนั่งอยู่บนอาชาสีขาวสง่างาม ล้อมรอบด้วยท่านหมอและบ่าวรับใช้ที่กำลังเกลี้ยกล่อมให้นางลงจากหลังม้า แต่สตรีผู้นั้นกลับไม่สนใจ นางกำลังลูบหลังมันอย่างเอาใจปากก็เอ่ยว่า

"เสี่ยวผิงคนดีเจ้าเดินหน่อยนะข้าเบื่อจะแย่แล้ว แล้วข้าจะให้รางวัลผิงกั่วสักชะลอมเป็นอย่างไร เจ้าชอบหรือไม่"

ดูเหมือนม้าตนนั้นยังรู้ความอยู่มาก นอกจากไม่เดินแล้วยังส่ายหน้าอีก หยางเอ้อหลางถอนหายใจออกมาพลางเดินเข้าไปใกล้นางแล้วสั่งบ่าวรับใช้ถอยออกห่าง

เขาสั่งให้คนคอยดูแลองค์หญิงสิบสามหากนางทำสิ่งใดที่คนในจวนห้ามปรามไม่ได้ก็ให้เร่งมารายงาน จวบจนคนของเขารายงานว่าในขณะที่นางให้สาวใช้เข็นรถเข็นเดินเล่นในจวนจวบจนมาถึงบริเวณที่ผูกม้าเอาไว้

องค์หญิงสิบสามกลับใช้กำลังภายในกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังม้าแล้วบังคับให้มันเดิน

ทั้งหมอทั้งบ่าวล้วนตกใจยิ่ง เอ่ยห้ามปรามด้วยกลัวจะกระเทือนบาดแผล

แต่องค์หญิงก็ยืนกรานว่าตนเองร่างกายดีมากแล้ว เพียงแต่จะให้เสี่ยวผิงเดินช้าๆ ไม่ส่งผลกระทบต่อบาดแผลแน่นอน

จนกระทั่งผ่านมาเกือบชั่วยามแล้วทั้งม้าทั้งคนยังไม่ขยับไปไหนจึงต้องรีบไปรายงานเขา

หยางเอ้อหลางตกใจจนเหงื่อเย็นเต็มหลังด้วยกลัวภรรยาจะได้รับบาดเจ็บอีกจึงเร่งรุดกลับมาที่จวน ครั้นเห็นนางทำหน้ายุ่งด้วยไม่อาจออกคำสั่งกับม้าได้ในใจก็รู้สึกเอ็นดูจึงไม่กล้าเอ่ยปากตำหนิออกมาดั่งตั้งใจ

"ท่านพี่"