บทที่ 202

หยางเอ้อหลางกระทุ้งที่ข้างกายเจ้าม้าเสี่ยวผิง มันร้องฮี่ออกมาคำหนึ่งแล้วเดินอย่างช้าๆ ด้วยอาการว่าง่ายยิ่งนักองค์หญิงสิบสามตาโตตกตะลึงกล่าวกับม้าพลางกัดฟันด้วยความโมโห นางพยายามมาตั้งนานกลับไร้ผล หยางเอ้อหลางเอ่ยคำเดียวมันกับก้าวขาโดยไม่รั้งรอแม้แต่น้อย

"ชิชะ เจ้าเสี่ยวผิงเสียแรงที่ข้าเลี้ยงเจ้ามาตั้งแต่เล็กไม่คิดว่าจะทรยศข้าได้เพียงนี้ ท่านพี่บอกมาว่าตอนที่ข้าไม่สบายท่านติดสินบนมันใช่หรือไม่ เสี่ยวผิงมันฉลาดนักรู้จักรับสินบนผู้อื่นด้วย"

"ข้าหาได้ทำเช่นนั้น" หยางเอ้อหลางไม่ยอมรับคำกล่าวหา

"แล้วเพราะเหตุใดมันจึงเชื่อฟังท่านเล่า"

นางเงยหน้ามองสามีดวงตาใสกระจ่างดุจหยกงามทำให้หยางเอ้อหลางพลันใจสั่น เขาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากขาวผ่องเบาๆ อย่างห้ามใจไม่ได้แล้วเอ่ยขึ้น

"ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะเล่าให้ฟัง ท่านอยากฟังหรือไม่"

หยางเอ้อหลางก้มลงกระซิบข้างหูภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

"เกี่ยวกับเสี่ยวผิงหรือ"

"ใช่"

"แล้วเรื่องที่ท่านจะเล่าสนุกหรือไม่"

องค์หญิงสิบสามหดคอหนีเขารู้สึกจั๊กจี้ที่บริเวณลำคอด้วยบัดนี้สามีใช้จมูกคลอเคลียอีกทั้งเวลาเขาเอ่ยคำยังเป่าลมร้อนๆมาที่ลำคอของนางอีกด้วย อาการเช่นนี้ทำให้หัวใจของนางคันยุกยิกจนรู้สึกอยากเกา

"สำหรับข้านับว่าดียิ่ง"

"เช่นนั้นท่านพี่รีบเล่า"

องค์หญิงสิบสามทำท่าตั้งอกตั้งใจฟังอีกทั้งผ่อนคลายร่างกายเหมือนกำลังฟังนักเล่านิทานผู้หนึ่ง สายตานั้นทอดยาวไปด้านหน้า มองน้ำตกจำลอง สระบัว ดอกไม้ฤดูหนาวที่ชูคออวดสีสันหลากหลาย ภาพที่นางเห็นในตอนนี้ทั้งหมดล้วนงดงามไม่แตกต่างจากสวนของวังหลวงเลยแม้แต่น้อย

จวนสกุลหยางกว้างขวางจนบัดนี้นางยังเดินไม่ทั่ว ตั้งแต่นางมาอยู่ด้านหลังจวนที่เคยเป็นพื้นที่ว่างเปล่าก็ถูกหยางเอ้อหลางปรับเปลี่ยนเป็นสวนดอกไม้เพื่อให้นางมาเดินเล่นผ่อนคลาย ผ่านมาหลายเดือนดอกไม้ที่เขาเอาใจใส่จึงเติบโตส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณ การอยู่ในอัอมกอดอันอบอุ่นของสามีพร้อมทั้งชื่นชมดอกไม้งามเช่นนี้ดียิ่งนัก

บ่าวรับใช้ที่เดินตามคู่สามีภรรยาอย่างช้าๆ ทางด้านหลังต่างมองภาพงดงามเบื้องหน้าด้วยดวงใจระทึกอีกทั้งใบหน้าแดงก่ำเมื่อพวกเขาแสดงความรักใคร่กันอย่างเปิดเผย จะมีเจ้านายบ้านไหนที่งดงามเหมาะสมกันได้เพียงนี้ พวกเขาอยู่บนอาชาขาวสง่าดูราวกับคู่เทพเซียน