บทที่ 203

เพราะตัวเองมีรอยแผลแบบนี้จึงไม่ยินยอมให้หยางเอ้อหลางแตะต้องด้วยใจหนึ่งก็หวั่นเกรงว่าสามีจะรังเกียจ นางความจริงนั้นไม่อาจทำใจรับได้หากสามีจะปันใจไปมีอนุภรรยาที่ร่างกายงดงามอีกทั้งยังเยาว์วัยกว่าตน

หลายวันมานี้หยางเอ้อหลางกับองครักษ์ฝานนั้นไม่ได้กลับจวนด้วยเรื่องราชการที่ทำให้เขายุ่งจนแทบไม่มีเวลาให้นาง

ในเวลากลางคืนแม้จะนอนบนเตียงเตาอบอุ่นแต่นางก็นอนไม่หลับนัก ด้วยที่ผ่านมามีสามีคอยอุ่นเตียงให้ก่อนเขาไปหยางเอ้อหลางสั่งให้นางกินยาอีกทั้งบำรุงตนให้ดี นางก็ทำตามอย่างว่าง่ายแต่ครั้นสามีไม่อยู่ด้วยก็กลับกินอาหารไม่อร่อย

ทำให้เนื้อหนังที่พยายามบำรุงมานานหายไปบางส่วน

เดิมนางก็ตัวผอมบางอยู่แล้วในช่วงเจ็บป่วยกินอะไรก็ต้องระวังทำให้ผอมลงไปอีก ครั้นหายแล้วนางพยายามบำรุงตนเองมากขึ้นจนกลับมาอยู่ในสภาวะที่เรียกว่าเกือบเป็นปกติ กลับมากลุ้มใจเพราะรอยแผลอีกทั้งคิดถึงสามีเช่นนี้จึงทำให้กินข้าวได้น้อยลง

จวบจนวันนี้เมื่อบ่าวมารายงานว่าแม่ทัพหยางกลับมาแล้ว หลินฮุ่ยหมินดีใจเป็นอย่างยิ่งวิ่งพลางกระโดดพลางไปรับสามีถึงหน้าจวน

ครั้นเขาเห็นนางที่วิ่งมาอย่างรวดเร็วอีกทั้งมาหยุดหอบหายใจตรงหน้าเขา จ้องมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกายสุกสว่างเช่นนั้นก็ทำให้หยางเอ้อหลางที่คิดถึงนางแทบขาดใจอยากจะดึงนางมากอดนัก

หลินฮุ่ยหมินสำรวจร่างกายสามีอย่างละเอียดดูว่าเขาไม่มีส่วนใดที่หลุดหาย อีกทั้งบาดเจ็บกลับมาหรือไม่เมื่อเห็นว่าสามีมีสภาพที่สมบูรณ์ ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เรียบร้อยปอยผมหล่นลงมาระที่ข้างแก้ม เพิ่มความงดงามอีกทั้งใบหน้าที่สงบนิ่งของเขานั้นดูห้าวหาญหล่อเหลาองอาจยิ่ง

หยางเอ้อหลางสวมอาภรณ์สีดำทั้งตัวคิ้วขมวดมุ่นคิดจะเอ่ยปากตำหนิภรรยาที่วิ่งมาทั้งที่ข้อเท้าตนเองไม่ดีนัก

หลังจากนางได้รับบาดเจ็บเมื่อบริเวณเท้ากระทบกับความหนาวเมื่อใดจะทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดจนถึงกระดูก เพราะแบบนี้เขาจึงสั่งทำรองเท้าหุ้มแข้งชนิดพิเศษ ด้านในบุด้วยขนแกะอ่อนนุ่มอีกทั้งหนังที่เอามาทำรองเท้ายังเป็นหนังชั้นดีราคาแพงที่เขาให้คนไปเสาะหามาอย่างยากลำบากเพื่อป้องกันความเหน็บหนาวให้กับข้อเท้าของภรรยา

"ท่านพี่กลับมาแล้วเป็นอย่างไรบ้างไม่ได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่"

หยางเอ้อหลางไม่ตอบภรรยาเขาเพียงรั้งเอวนางเข้าหาแล้วกอดแน่นๆ อย่างรวดเร็วเพราะตนเองร่างกายสกปรกไม่อยากให้นางได้รับกลิ่นเลือดเดิมทีแค่คิดจะจับมือนางแต่เห็นใบหน้าเล็กงดงามที่มองเขาอย่างห่วงใยแล้วก็อดไม่ได้

เขาดันร่างของนางออกแต่หลินฮุ่ยหมินหาได้สนใจว่าสามีจะสกปรกเพียงใด กายของเขาปกติจะหอมกลิ่นกำยานชนิดพิเศษที่ปรุงขึ้นเพื่อดับกลิ่นคาวเลือดเขาห้อยถุงกำยานนี้มาตั้งแต่เด็กจนกลายเป็นกลิ่นเย็นติดกายเขาไปแล้ว

หลินฮุ่ยหมินปกติชินกับกลิ่นนี้ของเขาหากได้สูดดมแล้วมักจะนอนหลับสนิท เมื่อสามีกลับมาเห็นเขาเพียงแต่กอดตนครั้งเดียวก็นึกขัดเคือง นางจึงโน้มคอเขาลงมาเป็นฝ่ายซุกร่างเล็กเข้าหาเขาเอง หยางเอ้อหลางถอนหายใจพลางเอ่ยว่า