บทที่ 206

เขาจับนางพลิกอีกครั้งโผลเข้าแนบแผ่นหลังในขณะที่มืออีกข้างจับขาของนางยกขึ้นก่อนจะชำแรกร่างลงมาอย่างแรง แสดงออกถึงความต้องการรักใคร่ หวงแหน และหลงใหลในรสสวาทนี้เป็นอย่างยิ่ง

หยางเอ้อหลางคราง เหงื่อร้อนเริ่มซึมจับเป็นเม็ด ดวงตาจับจ้องมองตรงส่วนที่อาวุธของเขาหายเข้าไปในถ้ำสวาทของภรรยา

นางบีบรัดเขาเร่งรัดเขาทุกครั้งที่กระแทกเขาจับจ้องมองด้วยไฟปรารถนายิ่งมองยิ่งดึงดุนร่างกายรุนแรงขึ้นเขาจ้วงแทงนางหลายๆ ครั้งติดกัน

องค์หญิงสิบสามครางระงมเมื่อเขาซอยถี่จวบจนนางร่างเกร็งด้วยถึงจุดสวรรค์ที่เขาพาไปเหยียบ

หยางเอ้อหลางครางระงมในที่สุดร่างของเขาก็กระตุกด้วยสุขสม เขาใช้มือบีบปทุมถันคู่งามของภรรยาก่อนจะใช้ปากดูดกลืนขบเบาๆ เขายังไม่ถอนกายออกคราวนี้เขากระแทกร่างเบาขึ้น เอ่ยถามด้วยความรู้สึกผิดปะปนกับสิ่งที่ทำกับนางเมื่อสักครู่

"ข้าขอโทษที่รุนแรงกับเจ้าเช่นนั้น"

"ไม่เป็นไรข้าชอบยิ่งท่านพี่ที่รุนแรงแบบนี้" องค์หญิงสิบสามลูบใบหน้าของสามีแผ่วเบา นางหันร่างมากอดเขาในขณะที่สามีก้มลงดูดกลืนปลายถันของนางแผ่วเบา

"เจ้าพูดจริงหรือ"

"ในวันนี้เป็นจริง" นางเอ่ยพร้อมกับกัดปลายคางของสามีเล่นนางโอบแขนรัดร่างเขาพร้อมกับตวัดเกี่ยวเรียวขาไปรอบร่างของเขา ปล่อยให้เขาฉีดความร้อนเข้าสู่ร่างกายของนางทุกหยาดหยด

"ท่านพี่ท่านว่าข้าจะมีบุตรได้หรือไม่"

"ย่อมได้ ข้าจะตั้งใจอย่างดีที่สุด"

ต่อจากนี้ริมฝีปากของทั้งคู่พลันจุมพิตกันดูดดื่ม เขากัดนางรักนางอีกทั้งนางก็รุนแรงกับเขายิ่งจนคิดว่าพรุ่งนี้ปากของนางคงได้บวมเป็นแน่

แต่องค์หญิงสิบสามหาได้สนใจในยามปกติสามีของนางรักนางทะนุถนอมนางยิ่ง หากเมื่ออยู่บนเตียงด้วยกันเช่นนี้เขาจะรุนแรงไปบ้างนางก็พร้อมรับ

ไม่ว่าเขาต้องการแบบใดนางจะตอบสนองให้เขาจนถึงที่สุด

หยางเอ้อหลางต้องเป็นของนางคนเดียวเท่านั้น

ยามดึกของคืนหนึ่ง หยางเอ้อหลางนอนลูบศีรษะภรรยาเบาๆอยู่บนเตียง เป็นเพราะแคว้นเว่ยหยามเกียรติของต้าชิงมาหลายครา

อีกทั้งครั้งล่าสุดยังบังอาจทำร้ายองค์หญิงผู้หนึ่ง จึงทำให้ฝ่าบาททรงพิโรธ ราชสำนักไม่พอใจจึงมีพระราชโองการให้ทำสงครามกับแคว้นเว่ย อย่าให้ฝ่ายนั้นเหิมเกริมได้อีก

หลังจากองค์หญิงสิบสามไม่มีหินจันทราแล้วก็ไม่อาจทำนายได้ การออกศึกที่ปราศจากคำรับรองของตำหนักเทพว่าต้าชิงจะเป็นฝ่ายชนะจึงทำให้ฝ่าบาททรงกังวลเป็นอย่างยิ่ง

การศึกครานี้อ๋องฉางอันจึงได้รับมอบตราแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่ เพื่อออกสู้ศึกแทนหยางเอ้อหลาง เพราะแบบนี้จึงทำให้องค์หญิงสิบสามกินไม่ได้นอนไม่หลับด้วยเป็นห่วงพี่ชายเป็นอันมาก

"ท่านพี่มีทางที่จะทำให้ไม่เกิดสงครามหรือไม่"

หยางเอ้อหลางถอนหายใจแล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน

"หากสังหารคนได้ ก็คงมีทางออก"