บทที่ 208

องค์หญิงสิบสามถูกคุมขังในคุกหลวงมาสามวันแล้ว ร่างกายของนางเริ่มอ่อนแรงอาหารในคุกเห็นได้ชัดว่ามีคนสั่งให้ทำมาให้นางอย่างดี ทุกสิ่งล้วนน่ากินแต่นางแทบจะกลืนสิ่งใดไม่ลง แม้แต่ฟูกนอนอีกทั้งโต๊ะเก้าอี้ในคุกยังถูกจัดเตรียมไว้ความสะดวกสบายที่ได้รับนับว่ามีมากแต่นางนั้นทั้งกังวลทั้งนอนไม่หลับ

องค์หญิงสิบสามที่บัดนี้อยู่ในอาภรณ์สีขาวของนักโทษ บนศีรษะมีเพียงปิ่นไม้เล่มเดียวที่ปักอยู่ อากาศในคุกนั้นทั้งหนาวทั้งชื้นดูเหมือนว่าร่างกายที่เพิ่งฟื้นจากอาการบาดเจ็บได้ไม่นานจะเริ่มเจ็บป่วยแล้ว

ปากของนางซีดเซียวไม่รู้ว่าด้านนอกเป็นอย่างไรบ้าง นางทำให้ท่านพี่ของนางลำบากจริง ๆ แล้ว เขาจะปวดใจเพียงใดเมื่อรู้ว่านางถูกจับมาแบบนี้

อาชิงที่กำลังนั่งกอดนางอยู่ได้เงียบเสียงไปแล้วหลังจากที่ร้องไห้มาทั้งคืน องค์หญิงสิบสามได้แต่ปลอบประโลมอาชิงด้วยการลูบหลังนางเบาๆ

แม้อาชิงจะร้องไห้แต่นางก็หาได้โวยวายด้วยรู้ว่าวันนี้อาจจะมาถึงเมื่อใดก็ได้ ด้วยเรื่องทั้งหมดเป็นเพราะพวกนางได้ตัดสินใจด้วยกัน จึงต้องยอมรับสิ่งที่จะตามมาตัวอาชิงนั้นไม่ห่วงตัวเองแต่กลัวว่าครอบครัวที่อยู่เบื้องหลังจะถูกลากเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย อาชิงจึงเศร้าโศกนัก

"เจ้าซาลาเปาน้อยสองคนนั้นปลอดภัยดีหรือไม่นะ"

"หม่อมฉันขอให้คนขององครักษ์ฝานเฝ้าดูแลหากพบความผิดปกติให้รีบพาหนีก่อนเพคะ ได้แต่หวังว่าพวกเขาจะไม่เป็นอันใด"

"องครักษ์ฝานหรือ"

"เพคะ"

"เขารู้หรือ"

"เพคะ"

"เช่นนั้นท่านพี่ก็คงรู้"

"ในวันนั้นเขาจับได้ว่าบ่าวได้ลักลอบส่งเงินทองให้ครอบครัวยากจนบ่าวจึงจำเป็นต้องเล่าเพียงแต่บอกเขาว่าองค์หญิงแอบอุปการะเด็กกำพร้าฝาแฝดคู่หนึ่ง เขาจึงรู้เพียงแต่ว่าเด็กสองคนนั้นเป็นเด็กกำพร้าที่องค์หญิงบังเอิญช่วยเท่านั้น"

"เหตุใดเจ้าไม่บอกข้า"

"หลังจากบอกเขาไปก็เกิดเรื่องขึ้น บ่าวก็เจ็บจึงลืมเล่าไปเพคะ"

องค์หญิงสิบสามไม่โทษอาชิงแล้ว ทั้งหมดล้วนเป็นลิขิตสวรรค์หากนางตายก็คงเป็นลิขิตสวรรค์ที่พยายามคร่าชีวิต

ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน เสด็จพ่อของนางรับสนมคนใหม่ในตำแหน่งฉางจ้ายนามเฟินรั่ว เฟินรั่วเพิ่งผ่านพิธีปักปิ่นไม่นานก็ถูกพาเข้าวังมาถวายตัว